پلوتو در سال 1930 توسط کلاید تومبا¹ در رصدخانه ی لاول² واقع در آریزونا کشف شد. تا قبل از کشف پلوتو ستاره شناسان به احتمال وجود جرمی قابل توجه در ورای مدار نپتون گمان برده و آن را سیاره ایکس نام گذاردند.تومبا در رصدخانه لاول، مسئولیت سخت و پر زحمت مقایسه عکس های تهیه شده از آسمان را بر عهده داشت. یکی از روش های شناسایی و کشف اجرامی مانند سیارات این گونه است که در فواصل زمانی معین و به فاصله ی چند، روز تصاویری از آسمان تهیه می شود. با کنار هم قرار دادن این تصاویر و مقایسه آن ها در صورت وجود جرمی مانند یک سیاره متوجه وجود آن خواهیم شد. به عبارت ساده تر، این گونه اجرام دارای حرکت هستند و جابجایی آن ها در زمینه ی ستارگان در طول چند شب به وسیله ی تهیه ی تصاویر از آسمان و مقایسه آن ها با هم قابل تشخیص است.

تومبا پس از یک سال رصد و تحلیل تصاویر گرفته شده از پهنه ی آسمان، سرانجام جرم مرموزی را که مدت ها به دنبال آن بود، یافت: سیاره ی ایکس.پس از این کشف اجازه ی نامگذاری سیاره ی ایکس به تیم تحقیقاتی لاول داده شد. بالاخره اعضای گروه بر سر نام پلوتو به توافق رسیدند. نام پلوتو توسط دختری یازده ساله از آکسفورد انگلستان پیشنهاد شده بود. معنا و مفهوم نام سیاره ی پلوتو با نام سگ معروف کمپانی والت دیزنی که آن هم پلوتو است تفاوت دارد.

پلوتو در افسانه ها و اساطیر یونان، خدای دنیای مردگان و ارواح است.تا قبل از کشف بزرگترین قمر پلوتو یعنی کارن در سال 1978، اطلاع دقیقی از جرم و اندازه ی پلوتو در دست نبود. در دقیق ترین اندازه گیری قطر پلوتو 2400 کیلومتر تخمین زده شده است. گرچه این اندازه برای جرمی با عنوان سیاره بسیار کوچک است اما با این حال تا آن زمان بزرگترین جرم شناخته شده ی فرا نپتونی بود.

در طول دهه های پیشین، کاوش های انجام شده توسط تلسکوپ های قدرتمند زمینی و فضایی درک و تصور ما از منظومه ی خورشیدی را به کلی دگرگون کرده است.اکنون پلوتو بیش از اینکه سیاره ای در مداری معین باشد، به همراه قمر بزرگش کارن، نمونه های بزرگی از مجموعه ی اجرام کمربند کویی پر³ هستند. کمربند کویی پر منطقه ای در ورای مدار نپتون است و در حدود 55 واحد نجومی در فضا گسترده شده است.بنابر تخمین ستاره شناسان در حدود 70000 جرم سرگردان در این منطقه وجود دارد که ساختار و ترکیباتی مشابه پلوتو دارند و اندازه ی اغلب آن ها بیش از 100 کیلومتر است.

و اما اکنون، بر اساس قوانین جدید، پلوتو یک سیاره نبوده و تنها یکی از هزاران جرم فرا نپتونی کمربند کویی پر است.

گروهی از محققان ، نوعی وسیله درجه بندی بر اساس طول موج های نور با نامAstro-Comb ساخته اند تا تغییرات لحظه به لحظه در حرکت ستارگان که معلول سیارات در حال گردش است را بررسی کنند.در اکثر موارد ، سیارات فراخورشیدی به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند زیرا درخشندگی بسیار زیاد ستاره مانع این کار می شود اما تأثیر آنها به واسطه ی طیف بینی که طیف انرژی نور ستاره را تجزیه می کند قابل تشخیص می شود.

طیف بینی نه تنها ماهیت اتم های موجود در ستارگان را آشکار می سازد، بلکه به محققان این امکان را می دهد تا سرعت نزدیک شدن یا دور شدن ستارگان نسبت به زمین را که اثر دوپلر نام دارد محاسبه کنند.هم اکنون روشهای طیف نگاری استاندارد می توانند حرکات ستارگان را مشخص کنند .در دانشگاه هاروارد این سرعت انتقال تا کمتر از یک متر در ثانیه نیز محاسبه شده تا موقعیت سیاره با دقت بیشتری محاسبه شود.محققان انتظار دارند که حتی با دقتی بیش از این ، سرعت انتقال را محاسبه کنند که اگر فن آوری آن در فعالیتهای تلسکوپهای بزرگی که در حال ساخت هستند به کار رود ، آشکار سازی سیارات زمین گون بیشتری میسر خواهد شد.با چنین دیدگاهی ، محققان دانشگاه هاروارد وسیله ای با نام Astro-Comb ساختند.یک دستگاه لیزری ویژه که برای نشر نور  استفاده می شود.شکل این وسیله مانند دندانه های شانه می باشد .انرژی پالس های این اشعه لیزری شانه مانند ، شناخته شده است ، به طوریکه در سنجش انرژی نوری که از ستاره ای دور به دست می آید می توان از آن استفاده کرد.در نتیجه سرعت و دقت در طیف بینی افزایش می یابد.این فن آوری در یک تلسکوپ متوسط در آریزونا مورد آزمایش قرار گرفته و به زودی در تلسکوپ بسیاربزرگتر ویلیام هرشل نیز نصب می شود.

گروهی از محققان ، نوعی وسیله درجه بندی بر اساس طول موج های نور با نامAstro-Comb ساخته اند تا تغییرات لحظه به لحظه در حرکت ستارگان که معلول سیارات در حال گردش است را بررسی کنند.در اکثر موارد ، سیارات فراخورشیدی به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند زیرا درخشندگی بسیار زیاد ستاره مانع این کار می شود اما تأثیر آنها به واسطه ی طیف بینی که طیف انرژی نور ستاره را تجزیه می کند قابل تشخیص می شود.

طیف بینی نه تنها ماهیت اتم های موجود در ستارگان را آشکار می سازد، بلکه به محققان این امکان را می دهد تا سرعت نزدیک شدن یا دور شدن ستارگان نسبت به زمین را که اثر دوپلر نام دارد محاسبه کنند.

هم اکنون روشهای طیف نگاری استاندارد می توانند حرکات ستارگان را مشخص کنند .در دانشگاه هاروارد این سرعت انتقال تا کمتر از یک متر در ثانیه نیز محاسبه شده تا موقعیت سیاره با دقت بیشتری محاسبه شود.محققان انتظار دارند که حتی با دقتی بیش از این ، سرعت انتقال را محاسبه کنند که اگر فن آوری آن در فعالیتهای تلسکوپهای بزرگی که در حال ساخت هستند به کار رود ، آشکار سازی سیارات زمین گون بیشتری میسر خواهد شد.

با چنین دیدگاهی ، محققان دانشگاه هاروارد وسیله ای با نام Astro-Comb ساختند.یک دستگاه لیزری ویژه که برای نشر نور  استفاده می شود.شکل این وسیله مانند دندانه های شانه می باشد .انرژی پالس های این اشعه لیزری شانه مانند ، شناخته شده است ، به طوریکه در سنجش انرژی نوری که از ستاره ای دور به دست می آید می توان از آن استفاده کرد.در نتیجه سرعت و دقت در طیف بینی افزایش می یابد.

این فن آوری در یک تلسکوپ متوسط در آریزونا مورد آزمایش قرار گرفته و به زودی در تلسکوپ بسیاربزرگتر ویلیام هرشل نیز نصب می شود.

فضاپیمای كپلر با تهیه نخستین عكس هایش از آسمانی پر ستاره، به زودی برای شكار سیاراتی مشابه زمین اقدام می كند.

"لیا لاپیانا"(Lia Lapiana)، مدیر اجرایی برنامۀ كپلر در اداره كل ناسا، می‌گوید:" اولین نگاه كپلر به آسمان وهم انگیز است. دیدن میلیون ها ستاره به صورت همزمان تنها در یک تصویر واقعاً مهیج است".

 

میدان دید عكس جدیدی كه كپلر گرفته است، 100 درجۀ مربع از آسمان (ابتدا تا انتهای صورت فلكی خرس بزرگ) را در بر می گیرد. این فضا شامل تقریبا 14 میلیون ستاره است و از این تعداد بیش از 100 هزار ستاره كاندیدای كشف سیارات جدید شده اند.

میدان دید دو عكس دیگر یک هزارم تصویر قبلی است. در یكی از عكس‌ها خوشه ستاره‌ای NGC 6791  در فاصلۀ 13 هزار سال نوری از زمین دیده می‌شود. عكس دیگر ستاره‌ای بنام TRES-2 را نشان می دهد كه یک سیارۀ ‌مشتری‌گون هر 2.5 روز یك بار به دور آن در گردش است.

خوشه ستاره‌ای NGC 6791 در فاصلۀ 13 هزار سال نوری از زمین

 

 

ستاره‌ TRES-2 كه یک سیارۀ ‌مشتری‌گون هر 2.5 روز یك بار به دور آن در گردش است

كپلر 3.5 سال آینده را به جستجوی علائمی از سیارات، در بیش از 100 هزار ستارۀ از پیش تعیین شده خواهد گذراند و انتظار می‌رود جهان‌های گوناگون، از سیارات بزرگ گازی گرفته تا سیاراتی خاكی كوچكی همچون زمین را بیابد. جایی كه درجۀ حرارت برای وجود دریاچه ها و اقیانوس‌ها مناسب باشد.

شامگاه يك‌شنبه در افق شامگاهي غوغايي به پا خواهد شد و ماه به ديدار دو جرم زيباي آسمان شب مي‌رود.

 مقارنه‌ها همواره صحنه‌هاي بسيار زيبايي را در آسمان شب رقم مي‌زنند. در يكي ديگر از اين تصاوير زيباي طبيعت، ماه در شامگاه يك‌شنبه 6 ارديبهشت به ديدار عطارد و خوشه‌ي پروين خواهد شتافت. بعد از غروب خورشيد بهترين زمان براي مشاهده‌ي اين مقارنه مهيا خواهد شد. ولي ماه در 21:01 به زمان مركزي ايران، نزديكترين فاصله را با اين اجرام (سياره‌ي عطارد با جدايي 1.6 درجه و خوشه‌ي زيباي پروين با جدايي 3.6 درجه) خواهد داشت. البته هر چه به سمت شمال غربي ايران برويد ماه به خوشه‌ي پروين نزديك‌تر خواهد بود. اين در حالي است كه سياره‌ي عطارد در ساعت 12:17 همين روز به بيشترين كشيدگي شرقي خود به ميزان 20.4 درجه رسيده است و موقعيت بسيار خوبي را براي مشاهده با چشم غير‌مسلح در اختيار رصدگران خويش قرار مي‌دهد. در واقع اگر تاكنون موفق به رصد اين سياره نشده‌ايد، ماه شب دوم راهنماي بسيار مناسبي براي رصد آن خواهد بود. فاز ماه در زمان مقارنه 3.4 درصد و قدر عطارد، 0.3 است.

 عطارد طي جند روز آينده به روند نزديك‌شدن خود به خوشه‌ي پروين ادامه خواهد داد تا در شامگاه 10 ارديبهشت به فاصله‌ي 1.5 درجه‌اي از اين خوشه برسد.

نهمین رقابت بزرگ نجومی ایران (ماراتن مسیه) كه شامگاه 2 اردیبهشت 88 آغاز شده بود با معرفی 25 گروه برگزیده از سراسر كشور به پایان رسید.

  این رقابت با حضور 25 داور در دو بخش رقابتی و آموزشی برپا شد که به ترتیب 102 نفر در قالب 29 گروه دونفره و 42 نفر به صورت انفرادی و 64 نفر در قالب 17 گروه دونفره و 29 نفر به صورت انفرادی به رقابت پرداختند.

عکس از امیرحسین ابوالفتح/Torgheh.ir

  در بخش تلسكوپ‌های بزرگ، علی تركمان و سبحان حیاتی از همدان، بهنام افشار از تهران ، علیرضا یاسی و سعیده توچكانلو از تهران، حامد سلیمانی و سعید نظریه از تهران، ندا رئیسی و منیره صادق نژاد از شاهرود، مجتبی مقدس و امیر نقوی آزاد از زاهدان، سعید نورالهی و صبا عظیمی از اهواز ، علی احمدیان و سعید كمال همدانی از تهران، سینا خسروانی و سهراب افتخاری از مشهد، احمد رمضان زاده از تهران، حمیدرضا احمدی از اصفهان، نسترن آهین و مهدی جمشیدی‌پور از اهواز به عنوان نفرات برگزیده شناخته شدند.

همچنین در بخش دوربین‌های دوچشمی حمیدرضا هادیان از تهران، مجید قهرودی از كاشان، مجید الهی از قوچان،‌ آرش فتحیان از همدان، پویا ابوطالبیان اصفهان، سعید خداپناه آرانی از آران بیدگل و همچنین فهیمه بدرقه و علیرضا دانشگر از سمنان، مینا علیزاده از خراسان، امین بشیری از همدان از برندگان بودند. فریده طباطبایی و محمد حسین شریف‌زاده نیز در بخش آموزشی این دوره از مسابقات به عنوان دو منجم تلاشگر برگزیده شناخته شدند.

در مراسم اختتامیه این رقابت که در آن مدیر مرکز رشد واحدهای فن‌آوری استان خراسان جنوبی، امام جمعه و فرماندار سرایان، بخشدار سه قلعه و تنی چند از مقامات اجرایی استان حضور داشتند، برگزیدگان ماراتن نهم تندیس و جام ماراتن مسیه، لوح تقدیر، اشتراک یک‌ساله ماهنامه هوا فضا، ماهنامه نجوم و مجموعه صنایع دستی و سوغات سه قلعه را دریافت کردند.

به گفته احمد کریمی دبیر نهمین ماراتن مسیه، 60 درصد شركت كنندگان دختر و 40 درصد پسر بوده و عمده رصدگران رقابت نهم در رده سنی 16 تا 21 سال قرار داشتند.

  علل امکان وجود زندگی فرازمینی ابتدا به نظر می‌آید که اطلاعات علمی ‌موجود، امکان پخش گسترده حیات هوشمند در جهان را کاملاً تصدیق می‌نماید. اولا  اگر موجودات زنده به طور طبیعی ضمن تکامل سیاره ما در زمین به وجود آمده‌اند، چنین تصوری منطقی است که تکامل مشابهی می‌تواند در اجسام فضایی دیگر از نوع زمین صورت گیرد. نکته دوم این است کربن که اساس شیمیایی ماده زنده است، یکی از فراوانترین عناصر در جهان است. نکته سوم بدین شرح است که به وسیله روش اخترشناسی مولکولی ثابت گردیده سنتز مولکولهای آلی پیچیده که از آن حیات آلی می‌تواند به وجود آید، در توده‌های گاز و گرد و غباری که فضای بین ستاره‌ای را اشغال نموده‌اند، انجام می‌گیرد. ولی تمام این مطالب در قلمرو استدلال نظری هستند، بگونه‌ای که واقعیت این مسئله بسیار پیچیده‌تر است.   

شرط وجود حیات فرازمینی

  بدیهی است هنگامی ‌که سیارات از گاز و گرد و غبار ایجاد می‌شوند، مولکولهای آلی موجود در این ماده نابود می‌شوند. یعنی آنکه برای ظاهر شدن موجودات زنده در یک سیاره لازمست که ابتدا، ترکیبات پیش حیاتی در همان کره به وجود آید. به نظر می‌آید که حتی پخش گسترده مولکولهای آلی در فضای بین ستاره‌ای نمی‌تواند پیدایش حیات آلی را در سیاراتی مانند زمین تضمین نماید، حتی پیشگویی در این باره که حیات بتواند در اجسام فضایی دیگر ظاهر گردد، مشکل است. زیرا علم هنوز نمی‌تواند توضیح دهد که چگونه فرآیند حیرت انگیز تشکیل و سازمان‌ یافتگی خود به خود ماده، صورت می‌گیرد.تمدن فرازمینی بنا بر عقیده اخترفیزیکدان بلندپایه شوروی سابق ایوسیف شکلوفسکی (Iosif Shklovsky) شاید بتوان تصور نمود که تمدن زمینی در کهکشان ما و حتی در ابرکهکشان منحصر بفرد باشد. استدلال او چنین است: اگر فرض کنیم که تمدنهای بسیاری در جهان موجود هستند. در آن صورت آنها به دلیل اینکه طبیعتا دارای تکامل یکسانی نیستند، باید دارای امکانات علمی ‌و فنی متفاوتی باشند. به بیان دیگر باید تمدنهایی عقب مانده‌تر و پیشرفته‌تر از ما وجود داشته باشد. به ویژه بایدحداقل چند تمدن بسیار پیشرفته یافت شود که بتواند انرژی‌های معادل انرژی کهکشان‌هایشان را مهار کنندمیزان فعالیت علمی‌ چنین تمدنهایی به اندازه‌ای است که زمینی‌ها نمی‌توانند از آنها بی‌خبر باشند. ولی از آنجا که زمینی‌ها نتوانسته‌اند نشانه‌هایی از اینگونه فعالیت‌ها را کشف نمایند، بنابراین چنین تمدنهایی وجود ندارد و اگر چنین تمدنهایی وجود ندارد، بطور کلی امکان موجودیت تمدنهای فرازمینی از بین می‌رود. زیرا در غیر اینصورت باید برخی از این تمدنها به تمدنهای بسیار پیشرفته تبدیل شود. علل کشف نشدن موجود فرازمینی دانشمندان دیگر بر این عقیده دارند که علت کشف نشدن تمدنهای دیگر این نیست که آنها وجود ندارند، بلکه این مسئله دلایل دیگری دارد. وسولد تروئیتسکی (Vsevold Troitsky)عنصر وابسته فرهنگستان علوم شوروی سابق فرضیه‌ای را به شرح زیر پیشنهاد نموده است: مدل جهان داغ در حال انبساط، اولین مرحله تکامل را به نحوی مجسم می‌سازد که هیچ ستاره، سیاره و حتی مولکول و یا اتم وجود نداشته است (پیدایش جهان). تمام اینها پس از گذشت مدتی طولانی ایجاد شدند. بنابراین شرایط ضروری برای پیدایش موجودات زنده در مرحله خاصی از تاریخ جهان تکمیل گردد. طبق فرضیه تروئیتسکی پس از آن حیات عملا بطور هم‌زمان در اجسام فضایی مختلف به وجود آمد. مفهوم این مطلب آنست که هیچ تمدنی پیشرفته‌تر از تمدن زمینی وجود ندارد. به همین دلیل ما نمی‌توانیم اثری از آنها پیدا کنیم. 

  علل تکامل موجودات فرازمینی

طبق نظر دانشمندان فعالیت تمدنهای دیگر در فضا در هر مرحله‌ای از تکامل که باشند، باید به وسیله مشکلات مربوط به تأمین انرژی محدود گردد. به عنوان مثال ایجاد فرستنده رادیویی نیرومند برای برقراری ارتباط با موجودات هوشمند دیگر در جهان، به وسیله فرستادن علائم در تمام جهات به انرژی عظیمی ‌نیاز دارد که می‌تواند موجودیت این تمدن را به مخاطره اندازد. به علاوه، این طرح مستلزم تلاشهای فراوانی است، در صورتی یک تمدن می‌تواند از عهده چنین طرحی برآید که آن را ضروری تشخیص دهد. بنابراین این مسئله هنوز در دوره بررسی است. هیچ تمدنی در خارج از سیاره ما کشف نشده است و امیدی برای کشف حتی یکی از آنها بسیار ضعیف است. مفهوم چنین جستجویی چه است؟ به گفته پژوهشگر دانشگاهی، جی.آی. نان (G.I.Naon) از فرهنگستان علوم استونی، تحقیق درباره مسئله تمدنهای فرازمینی به ما کمک می‌کند که به نحوه بهتری به مطالعه خودمان بپردازیم. بشریت در

  کمیته برگزاری نهمین ماراتن مسیه ایران، آخرین مهلت ثبت نام را دهم اسفندماه اعلام کرده است.ماراتن مسيه ايران رقابتي ميان جمعی منتخب از رصدگران اعماق آسمان از سراسر کشور است که از سال ۱۳۸۰ برگزار مي‌شود.

 ماراتن مسيه ايران رقابتي ميان جمعی منتخب از رصدگران اعماق آسمان از سراسر کشور است که از سال ۱۳۸۰ برگزار مي‌شود. دقت و کيفيت اين برنامه، ملي بودن، نوع برگزاری و نظارت داوران، آن را در مقايسه با ماراتن های مسيه در ديگر کشورهاي جهان منحصر به فرد کرده است. در اين رقابت رصدگران باتجربه با ابزار رصدي خود (تلسکو‍پ يا دوربين دوچشمي مناسب) طي يک شب ۱۱۰ جرم فهرست اجرام ژرف ‌آسمان مسيه را جستجو مي‌کنند. این اجرام شامل شماري از زيباترين سحابي‌ها، کهکشانها و خوشه‌هاي ستاره‌اي آسمان هستند. زمان مناسب براي ديدن تمام اين اجرام در طول يک شب، فروردين و ارديبهشت هر سال است. 
نهمین ماراتن مسيه ايران در آستانه آغاز رسمی سال جهانی نجوم در ایران از 7 تا 10 فروردین 1388 برگزار می شود. با توجه به هماهنگی های به عمل آمده با حامیان برگزاری این برنامه در استان خراسان جنوبی، به احتمال قریب به یقین رصدگاه میزبان برگزاری نهمین ماراتن مسیه پس از سال ها، رصدگاهی جز کاروانسرای خاطره انگیز قصره بهرام خواهد بود. محلی که اکنون قرار است رصدگاه نهمین ماراتن مسیه باشد، منطقه بسیار تاریک و حیرت انگیزی در نزدیکی شهر سه قلعه شهرستان بیرجند است. لازم به ذکر است که این منطقه چندین بار میزبان برگزاری رقابت های رصدی گوناگون از سوی انجمن آسمان توس بوده است.

طول و عرض جغرافیایی رصدگاه در شهر سه قلعه عبارت است از:

عرض جغرافیایی:  58° 14’ 45’’ شرقی

طول جغرافیایی:  33° 24’ 37’’ شمالی

تذکر: در صورتی که به هر دلیل امکان برگزاری نهمین ماراتن مسیه مطابق با استانداردهای مورد نظر انجمن نجوم ایران در این منطقه فراهم نشود، محل برگزاری این رقابت همچون سال های گذشته به رصدگاهی در حوالی تهران تغییر خواهد یافت و بدیهی است که در این حالت مدت زمان برگزاری ماراتن از چهار روز به دو روز کاهش می یابد.

‍پيش بيني مي‌شود از بين صدها متقاضي، پس از بررسي فرم‌ها و سوابق رصدي و در برخي موارد با تماس تلفني حدود 150 نفر برای شرکت در نهمین ماراتن مسیه ایران انتخاب‌ ‌شوند. حداکثر مهلت ثبت‌نام تا پایان روز 10 اسفند (ساعت 24:00) است و فهرست اولیه پذيرفته‌شدگان حداکثر تا ‍12 اسفند اعلام مي‌شود تا مراحل بعدی ثبت نام را کامل کنند و در نهایت نامشان در فهرست شرکت کنندگان نهایی رقابت در وبگاه شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران اعلام گردد.

چه کسانی برای شرکت در نهمین ماراتن مسیه ایران می توانند ثبت نام کنند؟

تمام شرکت کنندگان در ماراتن مسیه باید با صورت های فلکی و اجرام شناخته شده فهرست مسیه آشنا باشند و پیش از این به کمک اطلس های آسمان، علاوه بر رصد ماه و خورشید و سیارات، تجربه رصد اجرام اعماق آسمان از فهرست مسیه را با تلسکوپ یا دوربین دوچشمی در کوله بار تجارب خویش داشته باشند و در حقیقت توانایی رصد و کار با ابزار اپتیکی آماتوری (تلسکوپ و دوربین دوچشمی) را داشته باشند.

تهيه تلسكوپ یا دوربین دوچشمی, نقشه آسمان, چراغ قوه و ساير ابزارهاي لازم براي رصد و شرکت در ماراتن مسیه بر عهده خود شركت كننده است.

مانعی برای امانت گرفتن ابزار رصدی از مراکزی همچون رصدخانه ها، فرهنگسراها، شهرداری ها و ... وجود ندارد، اما دقت کنید که اگر سازمان مالک تلسکوپ به شرط همراه بودن تکنسین اداری آن تلسکوپ و یا نفر همراه از حراست تلسکوپ را به رصدگر تحویل می دهد، امکان حضور آن شخص غیر رصدگر در کنار تلسکوپ در محل برگزاری رقابت وجود ندارد و فقط خود رصدگر و همگروهی اش است که می تواند همراه با تلسکوپ امانتی در رقابت شرکت کند (حتی اگر حاضر به پرداخت دو برابر هزینه حضور در برنامه نیز باشد!).

چنانچه برای حصول این امر نیاز به نامه نگاری از سوی انجمن نجوم باشد، لازم است این موضوع را از طریق ایمیل با همکاران کمیته برگزاری رقابت مسیه در میان بگذارید.

 نهمین ماراتن مسیه در سه بخش رقابت، آموزش و عکاسی برگزار می شود:

بخش رقابت، مختص رصدگران با تجربه ای است که تا کنون بیش از تر نیمی از اجرام فهرست مسیه را رصد کرده اند و با این قصد

یک تلسکوپ فضایی متعلق به ناسا که به روش نورسنجی و با هدف یافتن سیاراتی مانند زمین حول ستارگان مادر در تاریخ 5 مارس 2009 از پایگاه فضایی کیپ کاناورال در ایالت فلوریدا به فضا پرتاب خواهد شد.این تلسکوپ طی سه سال ونیم به بررسی تغییرات نوری حدود 100000 ستاره خواهد پرداخت.وزن آن در حدود 1039 کیلوگرم، اندازه دهانه ورودی آن 4/1 متر وقطر آیینه اصلی آن 95/0 متر ،میدان دید آن 12 درجه ومساحت ناحیه دید آن 105 درجه مربع است.صفحه کانونی آن از 42 عدد CCD  با حساسیت بالا تشکیل شده است.هزینه پروژه حدود 467 میلیون دلار تخمین زده شده است.

اهداف تلسکوپ

- تعیین اینکه چه تعداد سیاره مانند زمین وبزرگتر درون و یا در نزدیکی ناحیه حیات حول ستارگان  از رده های مختلف طیفی خواهد بود.

- تعیین اندازه وشکل مدار سیارات احتمالی کشف شده

- تخمین اینکه چه تعداد سیاره در دستگاههای چند ستاره ای وجود دارد

- تعیین اندازه مدار ،درخشندگی ،ابعاد وچگالی سیارات بزرگتر با دوره تناوب کوتاه

- شناسایی دیگر سیارات احتمالی در مجاورت سیارات کشف شده به روشهای دیگر

- بررسی ویژگیهای ستارگان مادر

روش کشف سیاره فرا خورشیدی

روش مورد استفاده در کشف سیارات فراخورشیدی توسط این تلسکوپ ،عبور احتمالی این اجرام از مقابل قرص ستاره مادر وکاهش نورانیت آن بطور دوره ای، هرچند به مقداربسیار ناچیز است .

احتمال اینکه مدار یک سیاره در امتداد خط دید باشد( تا بتواند جلوی نور ستاره مادر را بگیرد) برابر است با حاصل تقسیم قطر ستاره  بر قطر مدار سیاره.برای یک سیاره هم اندازه زمین با فاصله متوسط یک واحد نجومی که از جلوی ستاره مادر با اندازه خورشید می گذرد این احتمال در حدود 0.47 درصد یا نسبت 1 به 210 است اگر این سیاره فرضی در فاصله 0.72 واحد نجومی(فاصله متوسط سیاره زهره با خورشید) باشد مقدار این احتمال بیشتر ودر حدود 0.65 درصد خواهد بود.اگر

با پرتاب اخیر کپلر برای یافتن سیارات فراخورشیدی در ماه مارس ، شایعاتی در مورد احتمال وجود سیارات قابل سکنی در خارج منظومه خورشیدی ما بوجود آمد . کپلر نخستین ماهواره و تلسکوپی است که توانایی جستجوی سیاراتی همانند زمین را دارد . در مهمترین ملاقات های موسسه ی امریکایی پیشرفت علم (AAAS) در شیکاگو  دکتر Alan Boss  با بررسی داده های ارسالی بیان کرده است که ما تنها می توانیم در کهکشان راه شیری خود میلیون سیاره شبه زمین بیابیم و شاید این نکته را بتوان برای سایر ستارگان عالم بیان کرد !

وی همچنین گفته است : " در این بخش از آسمان که ما مورد بررسی قرار داده ایم نزدیک به 12 منظومه ی ستاره ای یافته ایم که فاصله شان از خورشید  حدود 30 سال نوری است . من فکر می کنم این منظومه های ستاره ای برای داشتن سیارات شبه زمین گزینه های مناسبی هستند ؛ بنابراین این شانس فوق العاده ای خواهد بود که ما سیاره ای شبه زمین را در فاصله های 10 تا 30 میلیون سال نوری با خورشید بیابیم !

CoRoT-Exo-7b بخشی از این ماموریت است که برای یافتن سیاره شبیه به زمین در خارج از منظومه ی خورشیدی به زمین اطلاعات مخابره می کند ..

Dr. Boss و همکارانش این ماموریت را که با پرتاب کپلر در 9 مارس 2099 آغاز شده است ، اداره می کنند . تلسکوپ کپلر آینه ی 95/0 متری دارد و تنها به بررسی یک قسمت به آسمان می پردازد . این بخش نزدیک به 100.000 ستاره دارد . این پروژه تا 5/3 سال به طول خواهد انجامید .

به نام خدا

 با برپایی جلسه ای در مورد برپایی باشگاه نجوم ،اعضای شورای مرکزی انجمن آسمان کویر در جلسه ای با  اعضای نجوم دانشگاه یزد تصمیم را بر آن گذاشتند که باشگاه این ماه در دانشگاه یز د بر گزار شود.

به همین منظور باشگاه در تاریخ ۴/۱۲/۱۳۸۷ بین ساعت ۱۲-۲ در سالن ۵ علوم پایه برگزار خواهد شد. 

موفق وسر بلند باشید.......

       مي دانيم كه همواره يك سمت ماه  رو به زمین است .اما به نظر مي رسد كه  بیلیونها سال پیش شرايط متفاوت بوده باشد.با تجزیه و تحلیل رایانه ای داده ها و دهانه هاي ماه این نتیجه حاصل شده است که قسمت تاریک ماه ممکن است زمانی رو به زمین بوده باشد.طی مطالعه ای که در آن سن نسبی دهانه هابررسي شد ،‌ دانشمندان به این نتیجه رسیدند که برخوردهای جوانتر در نیمکره ی غربی ماه رخ داده اند و دهانه های قدیمی تر در شرق ماه وجود دارند.این یعنی اینکه منطقه ي  شرقی ماه زمانی توسط يك برخورد ژرف بمباران شده است.

این اتفاق تنها در صورتی ممكن است که یک برخورد سیارکی بزرگ رخ داده باشد.محققان حدس زده اند که پس از اين برخورد در حركت ماه به تدريج تغييراتي ايجاد شده تا سرانجام  به حالت امروزی خود در آمده است.دانشمندان با استفاده از مدارگرد کاگویا و فضاپیمای چاندریان  در حال مطالعه 46 دهانه ی برخوردی شناخته شده ، سن و توزیع پذیری آنها هستند تا اطلاعات جدیدی پیرامون این موضوع کسب کنند.

  تحقیقات اخیر نشان می دهد که فرایند توقف تشکیل ستاره ها، بسیار زود تر، در عمر هسته های کهکشانی فعال، رخ می دهد و در حقیقت کهکشان ها، شکل دهی ستاره ها را بسیار قبل تر از آنکه سیاه چاله های پر جرم مرکزی به بالاترین سطح قدرت خود برسند، متوقف می کنند.

تا پیش از این منجمان بر این باور بودند که هسته های کهکشانی فعال(AGN)-سیاه چاله های بسیار پرجرم و فعال در مرکز بسیاری از کهکشان های جوان- عامل خاموشی و توقف شکل گیری ستاره ها در کهکشان های میزبان خود هستند، به طوری که در مواد مجاور خود و تولید مقادیر هنگفتی از انرژی که به صورت نور گسیل می شوند و همچنین بر گرما و تراکم ستاره ها تأثیر می گذارد.

اما تحقیقات اخیر نشان داد که فرایند نمو و رشد ستاره ها، مدت بسیار زیادی قبل از پایان عمر هسته های کهکشانی فعال و آغاز درخشش پرنورتر آنها، شروع به توقف می کند. بنا به عقیده تیمی از منجمان داننشگاه یل ایالات متحده آمریکا، این اکتشاف به معنای آن است که سیاه چاله ها نمی تواننند عامل توقف شکل گیری ستاره ها در کهکشان ها باشند.

کوین شاوینسکی، همکار دپارتمان نجوم دانشگاه یل و مسئول تألیف این تحقیقات، در این باره گفت:«فاز تابندگی شدید- زمانی که هسته های کهکشانی فعال در بزرگترین و روشن ترین و در عین حال قدرتمندترین حالت هستند- در واقع مرحله ای نیست که عامل توقف شکل گیری ستاره ها باشند.» وی اضافه می کند:« برای اولین بار است که که ما  یک تأخیر واقعی را در  بین انتهای شکل گیری ستاره ای و و آغاز درخشش هسته های کهکشانی فعال، ثبت می کنیم و این نتیجه  نشان می دهد که درک پیشین ما از چگونگی توقف فرایند خاموشی، به طور جدی مورد تردید قرار دارد.»

تلسکوپ فضایی هابل تصویری شگفت انگیز از سحابی سیاره ای NGC 2818 که در خوشه ستاره ای باز NGC 2818A قرار دارد ثبت کرد.سحابی و خوشه ستاره ای هر دو در فاصله 10000 سال نوری قرار دارند و در صورت فلکی جنوبی پرگار واقع شده اند.این ساختار تماشایی لایه های بیرونی یک ستاره خورشید گون را شامل می شود که در آخرین مراحل زندگی ستاره وارد محیط میان ستاره ای شده است.این پوشش های گازی درخشان توسط ستاره و هنگامیکه سوخت خود را به پایان رسانید جاری شدند تا واکنش های هسته ای داخل هسته را نگهداری کند.

این تصویر در نوامبر 2008 گرفته شده که NGC 2818 یکی از معدود سحابی های سیاره ای در کهکشان ماست که در یک خوشه ستاره ای باز قرار دارد.رنگهای مشاهده شده در تصویر ناشی از انتشارات ابرهای سحابی است:رنگ قرمز بیانگر نیتروژن ، سبز هیدروژن و رنگ آبی حضور اکسیژن را نشان می دهد.

خوشه های باز به طور کلی طی صدها یا میلیونها سال پراکنده می شوند.ستارگانی که سحابی های سیاره ای را نشان می دهند میلیاردها سال زندگی می کنند.بنابراین این بسیار نادر است که یک خوشه باز به اندازه کافی باقی بماند تا یک سحابی سیاره ای تشکلی شود.این خوشه باز بسیار پیر است و نزدیک به یک میلیارد سال سن دارد.NGC 2818  ساختار پیچیده ای دارد و تفسیر آن دشوار است.با این حال ، به دلیل قرار گرفتن این سحابی در خوشه ستاره ای ، اخترشناسان به اطلاهاتی مانند سن و فاصله آن دسترسی دارند که در غیر این صورت آشکار نبود.سحابی های سیاره ای به تدریج ده ها یا هزاران سال محو و کم نور می شوند و هسته ستاره ای داغی که از NGC 2818 باقی می میاند سرانجام برای میلیاردهاسال به عنوان یک کوتوله سفید خاموش می شود.

این تصویری از قمر هایپریون زحل است که فضاپیمای کاسینی ثبت کرده است.هایپریون بزرگترین قمر غیرکروی منظومه شمسی می باشد.دانشمندان عقیده دارند که این جسم آسمانی بخشی از جسم بزرگتری است که در گذشته در اثر برخورد عظیمی شکافته شده است.این قمر اسفنجی دنیای شگفت انگیزی است که دهانه های زیادی در سطح خود دارد.در پایین بیشتر دهانه ها ، مواد تاریک ناشناخته ای وجود دارند.اخترشناسان تصور می کنند که این ماده تاریک ممکن است در برخی مکانها تنها 10 متر ضخامت داشته باشد.هایپریون 250 کیلومتر می باشد ، به طور نامنظم می چرخد و چگالی بسیار کمی دارد.

 سيد قاسم رستمي

هر ساله شروع سال جديد قمری با حلول ماه محرم همراه است. شايد رؤيت هلال ماه محرم در سال های قبل که کمتر بحرانی بوده و از امسال با بحرانهای آن روبرو خواهيم شد، در کنار غروبی که ابرها را به رنگ سرخ در آورده، برای هر يک از شما خاطره ای را به دنبال داشته است. مثل عکس زير از آقای علی ابراهيمی که سال قبل تهيه شده است:

  با توجه یه در خواست اعضای انجمن مبنی بر برگزاری رصدی در یک شب پاییزی ، رصدی به یاد ماندنی در مورخ29آذر 1387در منطقه سرد حاجی آباد برگزار شد.و اعضا برای رصد آسمان به دور از آلودگی نوری شرایط سخت راه وهوای سرد آنجا به جان خریدند وبه عکاسی از صور فلکی وزیباییهای آسمان شب این طبیعت فراموش شده پرداختند.

ومن الله توفیق......

  اخترشناسان امریکا چیزی را که تصور می کردند صفحه پیش سیاره ای باشد، در واقع شواهدی از یک حادثه بسیار جالب بود. در زمانیکه اخترشناسان در حال رصد یک ستاره DB 20 307  شبیه خورشید بودند، متوجه حضور صفحه بزرگی از گرد و غبار بدور آن شدند. این گونه صفحه گرد و غبار معمولأ شواهدی بر تشکیل سیارات بدور ستاره های جوان می باشد. 8 سیاره منظومه شمسی ما بشمول پلوتو در همین گونه یک صفحه بوجود آمده اند.  متوجه برخورد می گویند که دو سیاره در فاصله 300 سال نوری از زمین، با هم برخورد نمودند و این گونه سقوط یا برخورد برای اولین بار توسط دانشمندان دیده شده است.

 اخترشناسان دانشگاه کالیفورنیا و دانشکده تکنولوژی این شهر گفتند که دو سیاره که بدور یک ستاره در صورت فلکی حمل (بره) در گردش بودند، با هم برخورد کردند. این گونه صفحه ها معمولأ بدور ستاره های پیر دیده نمی شوند و زمانیکه عمر این ستاره محاسبه شد، مشخص گردید که چندین میلیارد سال عمر دارد و بنظر میرسد که صفحه گرد و غبار در اثر یک حادثه بسیار نادر؛ یعنی در اثر برخورد دو سیاره بوجود آمده است.بنیامین زوکرمن پروفیسور فیزیک و اخترشناسی می گوید " شبیه این است که زمین و زهره با هم برخورد کنند. اخترشناسان قبلأ چنین چیزی را ندیده بودند. بنظر میرسد که اکثر تصادم و برخورد ها در منظومه های کاملأ بالغ صورت می گیرد".

 این تحقیقات اخترشناسان در نشریه ماه دسمبر مجله اخترفیزیک چاپ می شود. این تصادم بدون شک یک "رویداد انهدام نهایی" بود که هر گونه حیات موجود در سیاره را در یک دقیقه نابود می سازد.

 این تیم با استفاده از تلسکوپ خودکار (اتومات) دانشگاه دولتی اریزونا و با استفاده از اطلاعات بدست آمده توسط تلسکوپ فضایی چاندرا دریافتند که ستاره DB 20 307 در واقع بخشی از منظومه دو ستاره ی است. اما نه تنها این مسئله را بلکه این منظومه در مقایسه با تصور قبلی که گویا چند صد سال عمر دارد، بسیار کهن تر و بیش از چندین میلیارد سال عمر دارد. این منظومه که در صورت فلکی حمل (بره) قرار دارد، 300 سال نوری از ما فاصله دارد.

مقدار عظیم گرد و غبار که بدور این ستاره در گردش است حدود 1 میلیون بار بیشتر از مقدار گرد و غباری است که منظومه شمسی ما را ساخته و در فاصله ی برابر با فاصله زمین و زهره از خورشید، در گردش می باشد. فراوانی ذرات گرد و غبار در این مدار و بدور یک ستاره بالغ اخترشناسان متقاعد ساخت تا فکر کنند که در اثر برخورد سیارات بوجود آمده اند.

 بنیامین زوکرمن پروفسور فیزیک و اخترشناسی می گوید " شبیه این است که زمین و زهره با هم برخورد کنند. اخترشناسان قبلأ چنین چیزی را ندیده بودند. بنظر میرسد که اکثر تصادم و برخورد ها در منظومه های کاملأ بالغ صورت می گیرد".

 این تحقیقات اخترشناسان در نشریه ماه دسامبر مجله اخترفیزیک چاپ می شود. این تصادم بدون شک یک "رویداد انهدام نهایی" بود که هر گونه حیات موجود در سیاره را در یک دقیقه نابود می سازد.  

 معمولأ صفحات گرم گرد و غبار بدور منظومه های شمسی جوان که ساختار های بسیار بسیار بزرگ بدور آن می تواند تشکیل شود، در نهایت به شکل گیری سیارات منجر می شوند. یافتن یک صفحه گرد و غبار بدور یک ستاره که چندین میلیارد سال عمر دارد، بسیار یک اتفاق نادر است، زیرا فشار تابش های خورشید با گذشت زمان ذرات سبک گرد و غبار را به بیرون فشار می دهد و در نتیجه توده های بزرگ و حتی سیارات و سیارک ها از آنها تشکیل می شود و یا اینکه در اثر تصادم با هم متلاشی و پراگنده می شوند. برخورد سیارات با هم طی چند صد هزار سال رخ می دهد، اما امکان دارد که سریعتر از این مدت هم اتفاق بیافتد. این گونه برخورد یا تصادم بزرگ این سوال را مطرح می کند که مدار این دو سیاره چگونه بی ثبات شده و آیا امکان این گونه برخورد در منظومه شمسی ما نیز است؟

 ثبات و پایداری مدار سیارات منظومه شمسی ما، بیش از دو دهه توسط اخترشناسی بنام جاکوز لاسکار از فرانسه و اخیرأ توسط کنستانتین باتیجین و گریگ لاولین از امریکا مورد بررسی قرار گرفت. نمونه های کمپیوتری آنها حرکت سیارات را در آینده پیش بینی نموده و احتمال بسیار کم برخورد عطارد و زمین و یا زهره را در چند میلیارد سال آینده متوجه شدند.

  اخترشناسان برای چند نسل متوالی، چگونگی تشکیل سیارات منظومه شمسی را توضیح داده اند. امروزه، اکثر نظریات اظهار بر این دارند که سیارات منظومه شمسی ما، در یک سحابی بزرگ از گاز و گرد بدور چیزی که بعد ها خورشید ما را تشکیل داد، متراکم شدند، اما بر سر جزئیات این مسئله تا هنوز اختلافاتی وجود دارد، بخصوص بر سر سیارات بزرگ گازی مانند مشتری. آیا اولأ یک هسته کوچک تشکیل شد که بعد ها سیارات بدور آنها تشکیل شدند یا اینکه بی ثباتی در این سحابی باعث سقوط بسته های گازی بصورت سیارات شدند؟

 هشت سال قبل، اگر همه چیز بر طبق پلان پیش میرفت، یک سفینه وارد مدار مشتری می گردید تا اطلاعات دقیقی را در مورد تشیکل این سیاره برای ما بیارود. بلی، جونو (Juno) اولین مأموریت با نیروی خورشیدی به سیارات بیرونی ( که هیچ مواد هسته ای همراه نخواهد داشت)، وارد مدار قطبی مشتری می گردد و در نتیجه در مقایسه با مأموریت های قبلی به دنیای غول گازی بسیار نزدیک می شود. این سفینه دارای چند دستگاه خواهد بود که با هدف مشخص نمودن ساختار اتموسفیر مشتری نصب شده اند.

یکی از ابزار ها، نقشه کش شفقی فرابنقش– سرخ مشتری است که تصاویر و طیف هایی را از لکه های سرخ که گمان می رود می تواند فرصتی را برای نفوذ به لایه درونی اتموسفیر مشتری فراهم کنند، تهیه می کند. این دستگاه با همکاری یک دستگاه صوتی مایکروویف بنام JIRAM باید در تشخیص مقدار آب در لایه پایین اتموسفیر کمک کند.  همراه با نقشه های دقیق از میدان مقناطیسی مشتری، که در نتیجه تغییر مدار جونو تهیه می شوند، این دستگاه ها باید بصورت قطعی ثابت کنند که آیا غول گازی هسته سخت یا جامد دارد و وسعت این هسته چقدر است.

 این مأموریت برای دو نظریه مشهور در مورد تشکیل سیارات که پیش بینی می کنند، مشتری باید یک هسته اساسی چند برابر جرم زمین داشته باشد، یک آزمایش مستقیم را فراهم می سازد. دستگاه جیرام یا دستگاه صوتی مایکروویف تصاویر خوبی از شفق های مشتری که شبیه شفق های قطب شمال زمین، اما به مراتب قوی تر اند، نیز تهیه می کند.

 شفق ها زمانی شکل می گیرند که گاز های قسمت بالایی اتموسفیر، در اثر جریان های بدام افتاده ذرات شارژ دار بوسیله میدان مقناطیسی یونیزه شوند. مشتری نسبت به همه سیارات منظومه شمسی، قوی ترین میدان مقناطیسی را دارد و شفق های آن در تصاویر تلسکوپ فضایی هابل بی نهایت درخشان دیده شده اند. 
 دستگاه جیرام یک دید نزدیک از شفق های مشتری فراهم می سازد که بر اساس تحقیقات اخیر منتشر شده در مجله زیست شناسی نجومی،  ".... یک سیستم نمونه یا مدل خاص را برای پدیده های قابل رویت، و اجرام برابر جرم مشتری و ابر مشتری ها در اطراف ستاره های نزدیک فراهم می سازد". 

آقای جوناتان لونین پروفیسور آزمایشگاه سیارات و ماه دانشگاه آریزونا و یکتن از اعضای تیم تحقیقاتی جیرام به نتایج حاصله توسط دستگاه های جونو در این مأموریت بسیار امیدوار است و در این باره می گوید: " ما یک نقشه بسیار مفصل در مورد میدان مقناطیسی سیاره مشتری بدست خواهیم آورد که بصورت قطعی مشخص می سازد آیا این سیاره هسته جامد دارد یا خیر. همچنان با کشف دقیق فراوانی اکسیژن و نیتروژن می توانیم یک آزمایش خوبی را برای تشخیص ترکیب اجرام یخی که باعث فراوانی مشتری های ابر خورشیدی (سیارات بزرگتر از مشتری بدور ستاره های بزرگتر) می گردد، نیز انجام دهیم و دیگر اینکه این مسئله به تشکیل هسته در این سیارات مستقیمأ ارتباط ندارد. اما این آزمایش می تواند در تشخیص شرایطی که مشتری ها در آن شکل می گیرند، کمک کند".           

 آقای لونین باور دارد که جیرام دانشمندان را در درک نور های شمالی زمین نیز کمک می کند و به گفته او: " با توجه به شفق های تشکیل شده در اتموسفیری مرکب از هایدروژن، نیتروژن– اکسیژن، و با توجه به منابع مختلف ذرات (از پوشش مقناطیسی یا مگنتوسفیر مشتری)، می توانیم نظریات تشکیل شفق ها را تحت شرایط متفاوت از زمین بررسی نماییم". بخاطر تحقق این اهداف، یک گروهی از دانشمندان و مهندسینی که ابزاری مأموریت کاسینی و طلوع نو ناسا و همچنان سفینه فضایی روزتتا و مریخ اکسپرس ایسا را ساخته اند، دو دستگاه را در واقع بصورت یک دستگاه ساخته اند ( یک ردیاب تصویر بردار دو بعدی که شبیه یک دوربین (کمره) دیجیتالی کار می کند، و یک طیف سنج جداگانه که شبیه یک منشور با شکستن نور به طیف های مختلف کار می کند)

در دستگاه جیرام یک آئیینه جبران کننده نیز بکار خواهد رفت که با چرخش برخلاف جهت سفینه، حد اقل برای بخشی از هر دور چرخش سفینه،  یک تصویر ثابتی را برای تصویر بردار فراهم می سازد.  سفینه فضایی جونو برای پرتاب در اگست 2011 برنامه ریزی شده که بعد از 61 ماه به سیاره مشتری می رسد

خورشید این ستاره ی هستی بخش مدتی است که چرخه ی جدید فعالیت های خود را آغاز کرده است و این را می توان گاهی از فوران عظیم پلاسمایی در تاج خورشید متوجه شد.    در 8 دسامبر (18 آذر) یک حباب عظیم پلاسمایی در غرب خورشید به سمت بیرون پرتاب شد. تصویر فوق توسط رصدخانه ی خورشیدی سوهو تهیه شده است. البته سمت پرتاب این توده ی عظیم پلاسمایی به سمت سیاره ی خاکی ما نیست و به سوی سیاره ی زحل رهسپار شده است ولی کماکان مورد توجه ما واقع است. ولی پس از یک زمان نسبتاً طولانی و آرامش وهم انگیز و طلسم شده ی خورشید، اکنون علامت هایی از حیات در آن ظاهر شده و این امیدواری را می دهد که خورشید از یک خواب زمستانی عمیق در حال بیدار شدن است! لذا در ماه های آینده فوران بیشتری از تاج خورشیدی محتمل خواهد بود و البته همه ی آن ها مانند این فوران به خطا نخواهد رفت و به سمت زمین نیز رهسپار خواهد شد. همان طور که می دانید فوران های عظیم پلاسمایی خورشید که باعث خروج جرم زیادی خواهد شد اگر به سمت زمین رهسپار شود باعث اختلالاتی در ماهواره های مخابراتی و میدان مغناطیسی زمین خواهد شد و با به دام افتادن ذرات باد خورشید درون میدان مغناطیسی زمین باعث به وجود آمدن شفق های قطبی در قطب های مغناطیسی زمین می شود.  فیلم فوران اخیر در تاج خورشید را از لینک فوق دریافت نمایید.  منبع: www.spaceweather.com

پروفسور بهرام مبشر، استاد نجوم رصدی دانشگاه کالیفرنیا است. با پروفسور مبشر درباره نوع فعالیتهای ایشان در پژوهشکده های برتر دنیا، وضعیت و آینده نجوم در ایران و آینده تلسکوپهای فضایی گفتگو کردیم.                         پروفسور بهرام مبشر، استاد نجوم رصدی دانشگاه کالیفرنیا و نماینده اسبق سازمان فضایی اروپا در موسسه تلسکوپ فضایی هابل است. در یکی از روزهای پایانی سال 86 و در آخرین روز سفر ایشان به ایران به منزل پدری پروفسور رفتم و با دکتر بهرام مبشر درباره نوع فعالیتهای ایشان در پژوهشکده های برتر دنیا، وضعیت و آینده نجوم در ایران و آینده تلسکوپهای فضایی گفتگو کردم. پروفسور بهرام مبشر نسبت به آینده نجوم در ایران خوشبین بود و اجرای طرح رصدخانه ملی و شکلگیری رشته نجوم رصدی در ایران را در صورت انجام، عامل موثر در تشویق و ترغیب دانشجویان ایرانی برای ادامه تحصیل در رشته نجوم دانست.  شما در سابق نماینده سازمان فضایی اروپا در موسسه تلسکوپ فضایی ناسا بودید و در حال حاضر استاد گروه نجوم رصدی دانشگاه کالیفرنیا هستید، تمایز میان این دو حرفه خود را از لحاظ علمی و پژوهشی چگونه می بینید؟ کاری که در سازمان تلسکوپ فضایی هابل بود، مقداری از کار به اندازه 50 درصد وقت من، صرف کارهای مربوط به تلسکوپ هابل می شد، دستگاه های که روی آن قرار دارند و مشاهداتی که هابل انجام می دهد و افرادی که می خواهند از هابل استفاده بکنند، آن ها را نصیحت کنیم که چه کاری باید انجام دهند  و به طور کلی من و افرادی مثل من که عضو هیئت علمی آنجا بودیم، نصف وقت خودمان را صرف این می کردیم که تلسکوپ هابل در فضا بماند و کارهایی که باید بکنیم را انجام بدهد. 50 درصد دیگر وقتم صرف تحقیق می شد و در این رشته و رشته های مختلف و پروژه های مختلف کیهان شناسی، مشغول به تحقیق بودم و پروژه های زیادی را در آن موقع با همکاری دوستان شروع کردیم و بعضی را به انجام رساندیم و بعضی ها در حال حاضر ادامه دارد و بعضی از بزرگترین پروژه های علم مشاهداتی کیهانشناسی در آن زمان یعنی در زمانی که من در موسسه تلسکوپ فضایی هابل بودم، شروع شد. پس در موسسه تلسکوپ فضایی هابل هم به نوعی کار دانشگاهی می کردید؟کار دانشگاهی به صورت تحقیق؛ اگر منظورتان بخش تحقیق است، بله. ولی در وقتی که به دانشگاه رفتم، یک علتی که رفتم به خاطر این بود که می خواستم یک مقداری تدریس بکنم و یک مقدار کمک بکنم به تربیت دانشجویان و یک مقداری از کارم الان تربیت دانشجویان است، دانشجویانی که دوره ی دکترای خودشان را می گذرانند و دانشجویانی که می خواهند در این رشته تحصیل و تحقیق کنند. یک مقدار دیگر وقتم را صرف تحقیق های شخصی می کنم، که پروژه هایی که در حال انجام است، من انجام می دهم و همکاری هایی که داشتم و مقدار دیگری از وقتم صرف تدریس به دانشجویان در دوره لیسانس و فوق لیسانس و دکتری می شود.

اگر اخیراً نگاهی به حلقه های زحل دومین غول منظومه ی شمسی نکرده اید بهتر است به سراغ رصد آن بروید. اکنون این حلقه ها مانند یک تیغه به زمین نشسته و به بیرون کشیده شده از میان یک غول گازی می ماند.  آقای "وا" اهل هنگ کنک در 6 دسامبر  (16 آذر) در اتفاقی نادر موفق به ثبت گذر بزرگترین قمر زحل، تیتان از مقابل ارباب حلقه ها شدند. این اتفاق از این لحاظ نادر است که حلقه های زحل در زمانی که باریک هستند این پدیده را شاهد خواهیم بود. آقای "وا" می گوید: درست است این اتفاق کمیاب است ولی چون حلقه ی زحل باریک شده است ما تا ماه ها می توانیم شاهد این پدیده باشیم. انحراف محور وضعی زحل 26 درجه و 45 دقیقه است و لذا در مواقعی که زحل در حوالی اعتدالین باشد حلقه های آن از دید ما در یک خط قرار می گیرند. از طرفی حرکت انتقالی زحل به دور خورشید 29 سال و 6 ماه به طول می انجامد. پس هر 14 تا 15 سال حلقه ها هم راستا می شوند. فاصله ی تیتان تا زحل 380000 هزار کیلومتر (برابر با فاصله ی ماه تا زمین) است. از طرف دیگر مدار چرخش سیاره موازی حلقه های زحل است. پس با توجه به این دو مسأله می توان هر 14 تا 15 سال در چند دوره ی زمانی شاهد گذر و اختفای تیتان با زحل باشیم.  Photo by: David M. Frost, 9 Nov 2008, League City, TX, USA  ولی با توجه به انحراف 2.5 درجه ای مدار زحل و زمین این دوره هم خط شدن حلقه ها اکنون در حال کوچک و بزرگ شدن است. به طوری که حلقه های زحل تا اواسط دیماه به کوچک شدن خویش ادامه می دهند. ولی از آن به بعد گویا تغییر نظر داده باشد باز هم بزرگ می شود و تا اواسط خرداد ماه این روند ادامه می یابد و سپس به یکباره شروع به کوچک شدن می کند تا جایی که در 5 سپتامبر 2009 (14 شهریور 1388) دقیقاً در یک خط قرار می گیرد و البته به دلیل نزدیکی زحل به مقارنه با خورشد که در 9 مهر ماه 1388 رخ می دهد به سختی قابل مشاهده خواهد بود. با توجه به موارد مطرح شده پیش از این دو بار در 11 آگوست 1995 (20 مرداد 1374) و 12 فوریه 1996 (23 بهمن 1374) این اتفاق رخ داده بود که در آن زمان زحل در حوالی اعتدال پاییزی به سر می برد. ولی سال آینده این اتفاق فقط یک بار در همان تاریخ ذکر شده یعنی 14 شهریور روی خواهد داد. در این چرخه از هم راستا شدن حلقه های زحل، گذر و اختفای قمر تیتان در 3 دوره ی زمانی رخ می دهد. در دوره ی اول که از 28 مهر ماه تا 22 اسفند 1387 است، 10 گذر و 9 اختفا روی خواهد داد که بیشترین آن در بین 3 دوره است. وضعیت سایر دوره ها به شرح زیر است. دوره ی 2 از 20 تیر تا 2 آبان 1388 شامل 7 گذر و 7 اختفا دروه ی 3 از 12 فروردین تا 31 تیر 1389شامل 8 گذر و 7 اختفا اولین گذر تیتان در 28 مهر ماه سال جاری روی داد و تاکنون 4 گذر و 3 اختفا نیز از این دوره رخ داده است. پس هر دو هفته یک بار شاهد گذر و اختفای این قمر خواهیم بود.  لازم به ذکر است که در حوالی پایان چرخه اول زحل در 18 اسفند ماه به مقابله با زمین می رسد و فرصت زیبایی برای رصد و مشاهده ی این گذرها و اختفاها را فراهم می آورد. عبور بعدی این قمر از مقابل زحل در دوشنبه 2 دی 1387 بین ساعات 23:01 تا 03:03 بامداد سه شنبه 3 دی به زمان رسمی ایران خواهد بود که با توجه به این مسأله که طلوع زحل در مرکز ایران حوالی ساعت 23:18 صورت می گیرد لذا نیمه ی شرقی ایران می توانند کل این گذر را شاهد باشند. در جدول زیر گذرها و اختفاهای تیتان را تا پایان دوره ی اول مشاهده می کنید. ساعت تاریخ توضیح 05:22 25 آذر پایان اختفا 23:01 2 دی آغاز گذر 03:03 2 دی پایان گذر 04:20 11 دی پایان اختفا 01:45 19 دی پایان گذر 02:45 27 دی پایان اختفا 23:57 4 بهمن پایان گذر 00:38 13 بهمن پایان اختفا 21:41 20 بهمن پایان گذر 21:54 28 بهمن پایان اختفا  درلینک بعدی تصاویر زیر زاویه ی حلقه های زحل را به همراه زاویه ی مدار تیتان ملاحظه می کنید.

به نام خدا

           برطبق تقویم نجومی روز دوشنبه۱۱/۹/۱۳۸۷ در شامگاه این روز مقارنه ای کم نظیری را در پیش داریم.در این مقارنه غول منظومه شمسی با ناهید وماه باریک وکشیده ذی الحجه این مقارنه زیبا را پدید می آورند. جدایی زاویه بین مشتری وماه حدود ۲.۵درجه وجدایی زهره وماه حدود ۱.۵ درجه وجدایی بین مشتری وزهره ۲درجه می باشد.

ومن الله توفیق............

انجمن نجوم آسمان کوير در تاريخ 30/8/1387 با همکاری باشگاه جوان يزد اقدام به برگزاری باشگاه نجوم آبان نمود.در اين همايش به ارائه بخش های زير پرداخته شد:

1.  اخبار نجومی:اين قسمت با اجرای بسيار عالی آقای بهرامی و خانم کعب عمير به صورت  پرسش و پاسخ صورت گرفت و طی آن اخبار نجومی ايران و جهان که شامل خبرهای مربوط به کشف و عکس برداری از چند منظومه فراخورشيدی و سيارات آن ها،اخبار مريخ نشين فينيکس(ققنوس) و سياره مريخ،انفجار عظيم اخير در سطح خورشيد و تبعات آن بر روی زمين و ماهواره سوهو و کپلر و.... می شد،ارائه گرديد.

2.  بارش شهابی  اسدی:در اين بخش آقای کيانوش،از مدرسين نجوم يزد،در مورد انواع شهاب و شهابسنگ و برخی اطلاعات مربوط به رصد بارش های شهابی و منشأ اين بارش ها و....صحبت نمودند.

3.  گزارش برگزاری روز نجوم سال 1387:اين برنامه در فروردين ماه سال جاری با همکاری دانشگاه يزد و باشگاه جوان در محل مجتمع علوم پايه دانشگاه يزد برگزار شد.هدف از اجرای اين برنامه که در سراسر کشور به صورت هماهنگ و همزمان در يک روز اجرا می شود،گسترش علم نجوم در بين اقشار مختلف و آشنايی با زيبايی های آسمان می باشد؛لذا برای ارائه گزارش اين برنامه خانم بهاءلو،عضو انجمن،اسلايدی را برای پخش آماده نموده به سمع و نظر حاضرين رسانيدند.

4.  تقدير و تشکر:در اين بخش نيز از دست اندرکاران برگزاری اين باشگاه و همچنين اعضايی که در روز نجوم همکاری با اين انجمن نموده بودند،تقدير و تشکر به عمل آمد.اين افراد عبارتند از آقايان:کيانوش،مصدق،شاه بندری ،سراستاد ،تقديسی،مهاجان و خانم ها:مددی،بهاءلو،خبيری،کعب عمير و اکبريان.متاسفانه به علت کمبود وقت به دليل نا هماهنگی و تداخل زمان اجرا با برنامه های گروه زيست شناسی،برنامه های اين باشگاه به صورت بسيار فشرده برگزار شد و به حذف بخش های آسمان شب(که به معرفی پديده های نجومی ماه آينده و چگونگی رصد آن ها می پردازد)و معرفی انجمن نجوم دانشگاه يزد و اخبار نجوم آسمان کوير انجاميد.

من بعد روال کار به اين قرار است که باشگاه نجوم در آخرين پنجشنبه هر ماه در يکی از دو محل باشگاه جوان يا دانشگاه يزد برگزار شود.به اميد برگزاری هرچه بهتر و بيشتر اين برنامه.

دبير انجمن آسمان کوير

احمد سراستاد

      در تاریخ ۱۴/۸/۱۳۸۷ پنجمین انتخابات اعضای شورای مرکزی با حضور گسترده اعضای قدیمی وجدید انجمن در محل همایشهای باشگاه جوان یزد برگزار شد.

در ابتدا آقای بهرامی دبیر قبلی گزارش فعالیت سال قبل را بیان نمود وپس ارآن کلیه نامزدین انتخابات اهداف و عملکرد تاکنون خود را بیان نموده وپس از آن انتخابات برگزار شد.پس از بررسی و شمارش آرای

جمع آوری شده آقای سراستاد بعنوان دبیر انجمن وآقایان تقدیسی،فرمانی،مهاجان و شاهدی و خانمها اکبریان و دزفولی بعنوان اعضای شورای مرکزی هدایت انجمن را به مدت یکسال بر عهده گرفتند

و من الله توفیق.... 

در مدت 4 ساعت مانده به نیمه شب 21 ماه ژوئن سال 2005 میلادی در حالی که صداهای نسبتا آرام دریای شمالی روسیه با سرو صدا های خاصی ترکیب شده بود راکت حمل کننده روسی "ولنا" (موشک بالستیک PCM-50 بین سیاره ای قابل برگشت) با موشک روسیه به نام "باریسوگلبسک" به آسمان پرتاب شد. این حمل کننده به جای راکت جنگی کاسموس1 که طول آن 1 متر و جرم آن حدود 110 کیلوگرم به کار برده شد.

مقدمه:
 در مدت 4 ساعت مانده به نیمه شب 21 ماه ژوئن سال 2005 میلادی در حالی که صداهای نسبتا آرام دریای شمالی روسیه با سرو صدا های خاصی ترکیب شده بود راکت حمل کننده روسی "ولنا" (موشک بالستیک PCM-50 بین سیاره ای  قابل برگشت)   با موشک روسیه به نام "باریسوگلبسک" به آسمان پرتاب شد. این حمل کننده به جای راکت جنگی  کاسموس1  که طول آن 1 متر و جرم آن حدود 110 کیلوگرم به کار برده شد.
این فرضیه که نور می تواند فشار ایجاد کند توسط  یوهان کپلر در سال 1619 مطرح شد. در سال 1873 جیمز ماکسول با  تئوری الکترومغناطیسی نوری خودش اندازه فشار را تخمین زد.در سال 1900 دانشمند معروف شوروی "پیتر لیبیدف"توانست با آزمایش قدرت فشار نور را اندازه گیری کند.
 بوریس کراسنوگورسکی در سال1913 در باره ی بادبان خورشیدی متن جذابی نوشت.در نوشته او که "بر اساس امواج مستقیم"  نام دارد سفینه ی فضایی" هنگام استفاده از نور و انرژی خورشید آن و با به کارگیری از  آینه ی حلقه ای که از ورقه های فلزی نازک شده تشکیل شده بود در فضا به حرکت در آمد.در اوسط سال های 1920  در شوروی به خاطر همین ایده ناگهان دانشمند مخترعی به نام "فردریک ساندر" که یکی از پایه گذاران تئوری پرواز های فضایی و موتور های رآکتوری بود مطرح شد.در سال 1924 او درخواست  ثبت اختراع خودش را (در مورد یک فضاپیما  که در آن از آینه های بزرگ و با ضخامت نازک که ازآن برای ذخیره ی انرژی خورشیدی استفاده می شد ) مطرح کرد.
در آن زمان هیچکس این ایده را به طور جدی  درک نکرد چون با تکنولوژِی آن زمان مطابقت نداشت . از این ایده به دلیل های مختلف صرف نظر شد اما این ایده فراموش نشد. 
در سال 2000  موسسه ی( NPO  معروف به لاوچکینا) و موسسه ی تحقیقات فضایی RAN کار را برروی پروژه ی KASP (بادبان های خورشیدی)آغاز کردند.
بادبان خورشیدی نازک و ضخامت آن 5 میکرون است  این بادبان دارای نوار پلی اتری و خورشیدی که قشر آلمینیومی آن را پوشانده اند، است.  ویکتور کودریشف در گفت و گو با مجله ی مکانیک عمومی گفت: این نوار(پلی اتری)به اندازه کافی مقاوم است اما شکننده است.
در میانه های کار امکان ساخت 8 میله ی هوایی  (میله هایی هستند که آن ها را پر از گاز ازت می کنند و سپس به بادبان ها  وصل می کنند.)در NPO فراهم نشد. این میله ها را مثلث مانند طرح می کنند.  مساحت هر کدام از این مثلث ها 75 متر مربع می باشد.این میله ها می بایستی بادبان ها را نگه می داشتند پس از پر کردن این میله ها از گاز ازت آن ها حالت سفتی به خود می گرفتند.
طبق نقشه و مطالعات قبلی آن  میله ها را به هم متصل می کنند.سفینه ی فضایی از یک سکو نه چندان بزرگ تشکیل شده است  که از آن برای سوار کردن 8 سری میله  هوایی مثلث شکل  ایجاد می شود.رییس پروژه ویکتور کودریشف می گوید"برای یک فضاپیما که با بادبان ها ی خورشیدی کار می کند پرواز بر فراز جو زمین شرایط خاص خود را دارد.در بعضی شرایط این بادبان های    فضاپیما در اثر تابش خورشید نورانی می شود یا زیر سایه ی زمین قرار می گیرد.به همین دلیل برای هدایت این فضاپیما برنامه ریزی کردند که هرکدام از سری میله های مثلثی  بادبان ها را تحت محورها بچرخانند."
بادبان بین ستاره ای
چرا به بادبان های خورشیدی نیاز داریم؟زیرا نیروی صعودی کمی به کار می برند و به طور کلی غیر قابل مقایسه با موتورهای قوی الکتروراکتیوی هستند. موتورهای الکترو راکتیوی که از طریق فعل و انفعالات شیمیایی و احتراق کار می کنند میتوانند تا 100 ثانیه کار کنند و موتورها ی بادبان های خورشیدی پلاسمایی هستند و می توانند تا 1000 ساعت کار کنند.این بادبان ها که سطح آن ها به وسیله ی نور خورشید نورانی می شود  می توانند نیروی صعودی زیادی بدهند. در این هنگام سفینه بدون صرف انرژی زیاد به حرکت خود ادامه می دهد.برای بادبان های خورشیدی چشم اندازهای درخشانی پیش بینی می شود.
.متاسفانه پرواز بادبان های خورشیدی با سرنشین کاری برای آینده های دور است. اما ایستگاه های خود کار که با موتور های
 کار می کنند به طور جدی و کامل بررسی می کنند که کدام بالن ها با استفاده از انرژی خورشیدی می توانند به داخل سیاره ها  وبه  سمت ستاره هاوپدیده هایی که علم نجوم آنها را کشف نکرده است بروند.برای عبورکردن  و نزدیک شدن به مرز سیستم خورشیدی جایی که فشردگی اشعه ی خورشید کم می شود دیگر پروژه های خیالی مدارهای لیزری به واقعیت پیوستند.
امروزه سفینه ی فضایی با بادبان خورشیدی حتی قادر به حل مسایل خیلی از مسائل فضایی است.یکی از تجربه های واقعی که می تواند در پروژه ی لاوچکینا به کار رود "هوای خورشیدی"است.صحبت هایی برای ایجاد یک فضاپیمای تحقیقاتی 30 کیلوگرمی برای مطالعه ی خورشید و پیش بینی کردن طوفان های مغناطیسی انجام شده است.(طوفان مغناطیسی :اختلالات ناگهانی حوزه ی مغناطیسی کره ی زمین همراه فعالیت لکه های خورشید)این فضاپیمای تحقیقاتی  به طور مثال درفاصله ی حدود 3 میلیون کیلومتری خط زمین-خورشید قرار می گیرد.این فاصله تقریبا دو برابر به خورشید نزدیک تر است نسبت به نقطه ی آزادی(جایی که تعادل گرانشی برقرار است) که در آن فضاپیمای تحقیقاتی خورشیدی اروپایی-امریکایی  SOHO  قرار دارد. استفاده از بادبان خورشیدی با مساحت 1000 متر مربع به نام "هوای خورشیدی" افزایش جاذبه ی گرانش خورشید را جبران خواهد کرد و این باعث کاهش سرعت سیستم می شود  که این کارامکان آگاهی قبلی و پیشگیری درباره ی طوفان های مغناطیسی را برای مدت بیشتری نسبت به امروز می دهد.بنابراین نتیجه می گیریم که از بادبان های خورشیدی نه تنها می توان به عنوان ابزاری برای رفتن به سیاره های دیگر استفاده کرد بلکه از آن می توان به عنوان ابزاری برای تشخیص طوفان های مغناطیسی استفاده کرد.
راکت روسی "ولنا"در اولین گام ماموریت خود با شکست مواجه شد در هشتاد و سومین ثانیه ی پرواز این راکت با نقص فنی مواجه شد و به داخل دریا سقوط کرد.  مدیر پروژه شرکت روسی و مدیر اجرایی پروژه ی شرکت امریکایی پس از ناکامی پروژه ی Cosmos-1 پس از جلب رضایت دانشمندان دیگر تصمیم گرفتند تا دوباره روی پروژه ی بادبان های خورشیدی کار کنند.
هم اکنون روسیه برای  اجرای دوباره ی پروژه ی بادبان های خورشیدی دو برنامه در نظر دارد:1-سویوز-فرگات
2- کاسموس -ز-ام  تقریبا تمام پروژه حدود 4 میلیون دلار برآورد می شود هم اکنونNPO (لاوچکینا)به دلیل به دست آوردن تجربه در این امر دیگر مشکلی در ساختن بادبان های خورشیدی ندارد و برای اولین بار در عصر فضانوردی چنین وسیله ای(بادبان خورشیدی) در فضا به انجام ماموریت خواهد پرداخت.
مکانیک حرکت بادبان خورشیدی
مکانیک حرکت بادبان خورشیدی فرق چندانی با سفینه ی مریخی نمی کند.موشکی که این سفینه را حمل می کند(سفینه ی دارای بادبان های خورشیدی)روی یک پایگاه متحرک است که این پایگاه متحرک روی آب قرار دارد این پایگاه می تواند برای بررسی مانور بادبان ها هنگام عبور کردن از کنار خورشید از نیروی باد یا از نیروی واکنش تکیه گاه استفاده کند.
هنگامی که بادبان ها  از مدار خورشید می گذرند تحت تاثیر فشار اشعه ی خورشید و گرانش آن قرار می گیرند.به همین دلیل بادبان های خورشیدی  وقتی که در معرض اشعه های خورشید  قرار می گیرند نمی توانند سرعت را افزایش دهند  این بادبان ها برای اینکه به مدار صحیح بروند تحت گرانش خورشید دور مدار این ستاره مانور می دهند به این صورت سفینه ی که حامل بادبان های خورشیدی است می تواند سرعت خود را افزایش دهد.یعنی اصول حرکت سفینه ها اجرا می شود.یعنی این سفینه وقتی به مدار خورشید نزدیک می شود در ابتدا ترمز می کند.(ترمز کردن به وسیله ی بادبان ها انجام می شود) سپس از گرانش خورشید استفاده می کند  و سرعت می گیرد به مدار پایین تر می رود.

 نتایج مطالعات این ایده را تایید می کند که میله ها نشانه ای از حصول بلوغ کهکشان ها در اواخر تغییر و تحول آنهاست.تمامی مشاهدات این پژوهش بخشی از پروژه ی بررسی تکامل کیهانی (COSMOS) می باشد.تیمی که توسط Kartik Sheth  از مرکز علمی اسپیتزر موسسه ی فناوری کالیفرنیا (California Intitute of Technology)در پاسادنا هدایت می شود دریافته است که تنها 20 درصد از کهکشان های مارپیچی در فاصله های دور (و همچنین گذشته های دور)دارای میله هستند که در مقایسه با 70 درصد مربوط به همتای نزدیکتر آنها بسیار کم است.میله ها به آرامی و به طور پیوسته در 7 میلیارد سال گذشته تشکیل می شده اند ، به طوری که بیش از سه برابر ازدیاد یافته اند.

Sheth اظهار داشت: "میله های تازه تشکیل شده هنوز بطور یکسان بین اجرام کهکشان ها توزیع نشده اند و این یکی از نکته هایی است که ما می خواهیم در تحقیقمان بدان دست یابیم ؛ بیشتر این میله ها در کهکشان های کوچک و کم جرم تر تشکیل می شوند ، در حالی که فراوانی میله ها در میان کهکشان های پر جرم در گذشته و حال یکسان است."

وی ادامه داد: "ما می دانیم که بطور کلی سیر تکامل در کهکشان هایی با جرم بیشتر ، سریعتر می باشد ؛ کهکشان های پر جرم ستاره هایشان را به سرعت شکل می دهند و آنها به زودی کم نور می شوند.در حلیکه کهکشان های کم جرم ستاره هایشان را با روش کندتری شکل می دهند و حالا نیز می بینیم که آنها میله هایشان را نیز با سرعت کم تری درست می کنند. "

پروژه ی COSMOS بخشی از آسمان به بزرگی بیش از 9 برابر ماه کامل را می پوشاند و 10 برابر بیش از پروژه های قبلی کهکشان مارپیچی بررسی می کند. در پشتیبانی تصاویر هابل از کهکشان ها ، این تیم ، با استفاده از اطلاعات هابل و دسته ای از تلسکوپ های مستقر روی زمین ، فاصله ی کهکشان های واقع در منطقه ی COSMOS را به دست آوردند.

یکی از اعضای تیم به نام Bruce Elmegreen شرح داد: "میله ها زمانی شکل می گیرند که مدارهای ستاره ای در یک کهکشان مارپیچی بی ثبات شده و از مسیر دایره ای منحرف می شوند. یک کشیدگی کوچک در مدار ستاره ها رشد کرده  و آنها در محل می مانند و تشکیل یک میله را می دهند.زمانی که کشیدگی های مداری بیشتر و بیشتری در محل خود می مانند ، میله قدرتمند تر می شود. سرانجام کسر بزرگی از ستاره ها در فضای درونی کهکشان به میله می پیوندند."

Lia Athanassoule یکی دیگر از اعضای تیم ، افزود: "مشاهدات نشانگر این واقعیت اند که بی ثباتی در کهکشان های پر جرم تر سریع تر است ، احتمالا بدین دلیل که دیسک درونی آنها چگال تر است و جاذبه ی آنها قدرتمند تر."میله ها به احتمال قوی یکی از مهم ترین عوامل تغییر و تحول کهکشان ها هستند. آنها مقادیر زیادی از گاز ها را به سوی مرکز کهکشان هدایت کرده و باعث تشکیل ستاره ها می شوند. آنها عامل بر آمدگی مرکز ستاره ها و تغذیه ی سیاهچاله های پرجرم هستند.

Sheth گفت: "تشکیل یک میله ممکن است مهم ترین اتفاق در روند تکامل یک کهکشان مارپیچی باشد. کهکشان ها می خواهند خودشان را از طریق ادغام با سایر کهکشان ها متراکم تر کنند. بعد از اتمام این واکنش ، تنها راه مهیج برای تغییر و تحول کهکشان ها ، فرایند تشکیل میله هاست.

کهکشان راه شیری ما, یکی دیگرازکهکشان های حلزونی عظیم مسدود,دارای یک میله است که احتمالاً قدری زودتر شکل گرفته است,مانند میله های متعلق به کهکشان های نمونه گیری شده در هابل.Sheth ادامه داد: "دانستن چگونگی شکل گرفتن این میله ها در فواصل دور دردیگر کهکشان ها سرانجام در روشن شدن چگونگی اتفاق افتادن آن در اینجا کمک خواهد کرد."

این تصاویر نمایان گر 4 کهکشان مارپیچی میله ای به همراه برش های گازی آنها می باشند.

را طی یک حرکت جسورانه ، اخترشناسان ، جستجوی جدیدی  برای درک هرچه بیشتر ماهیت ، طبیعت و پراکندگی حیات هوشمند در عالم شروع کردند....این طرح جدید با نام وتی  (انتظار برای هوش فرازمینی) برای رسیدن به هدف خود از راه های مختلفی استفاده می کند.به جای کاوش فعالانه پیرامون هوش فرازمینی ، اینبار فقط صبر می کنیم! ...انتظار تا زمانیکه فرا زمینیان ما را پیدا کنند
موسسه ی وتی برای رسیدن به هدف خود ، در آینده ی نزدیک برنامه ای کامپیوتری ارائه خواهد داد که شما با دانلود آن از وقت تلف شده ی  کامپیوتر خود در جهت انتظار برای هوشمندان فرازمینی استفاده خواهید کرد...برای انجام این کار نیز نیازی به اتصال به شبکه نیست...زیرا موجودات فرازمینی خود راه هایی برای ارتباط با خواهند یافت
هدف این طرح ایجاد یک انتظار پرمعنی و علمی جهانی با همکاری ساکنان زمین میباشد.متخصصانی در زمینه ی اخترفیزیک ، زیست شناسی ، عصب شناسی ، روانشناسی و فلسفه نیزاین طرح را همراهی می کنند.برای آشنایی بیشتر ، پوستر ویژه وتی را در اینجا ببینید.این پوستر علاوه بر معرفی موسسه و اهداف آن، معادله ی بریک را نیز مورد بررسی قرار می دهد
چه مدت زمانی برای مشاهده ی نتیجه این فعالیت باید صبر کنیم؟ یکی از مسوولین موسسه  به این پرسش اینگونه پاسخ داد: ما ترجیح می دهیم هر روز اجرای این طرح را یک نتیجه ببینیم که به مااطلاعاتی کوچک پیرامون هوش فرازمینی ارائه خواهد داد.عدم حضور موجودات فرازمینی در سیاره ی زمین همانقدر مفید است که حضور آنها و فعالیت ما در نوع خود یک روش علمی است

چرا صبر ؟
ثابت شده است رویدادهایی که احتمال وقوع آنها بسیار زیاد است ، در هر زمانی ، دیر یا زود سرانجام به وقوع می پیوندند....تنها اگر ما به اندازه ی کافی صبر کنیم...ما می دانیم که حیات فرا زمینی وجود دارد ، پس بهتر است منتظر بمانیم.این خود دلیل محکمی برای اعتبار جهانی این انتظار است.هنگامیکه شما کسی را در بین شلوغی گم می کنید ، بهترین روش این نیست که به دنبال او بروید ، بلکه منطقی تر است که سر جای خود منتظر بمانید تا او بیاید.غیر منطقی به نظر می رسد که جایگاه شناخته شده ی خود را رها کنیم و به دنبال مکان ناشناخته ای برویم
همچنین صبر کردن بی دردسر و بی خطر است و مسائلی چون گرمایش زمین ، تروریسم یا مبارزات هسته ای را به دنبال ندارداگر شما خود را با این انتظار سازگار نمی بینید ، موسسه ی وتی چند پیشنهاد برای شما دارد: برای مثال تکنیک قدیمی ضربه زدن بر روی میز با انگشتانتان ، شروع خوبی است! همچنین می توانید رگه ای از کاغذهای شطرنجی را برداشته و تمام مربع ها را با مدادی نرم پرکنید! هنگامیکه کاغذتان تمام شد ، می توانید یک فنجان چای برای خود آماده کنید...تنها برای تنوع! در آخر به تعویق انداختن کار همیشه یک انتخاب موجود است.مطمئنا شما الان در حال انجام کاری هستید.پس انرژی خود را بر روی انجام ندادن آن متمرکز کنید!این کار هم هوشمندانه و هم غیر عاقلانه است

چگونه به این طرح بپیوندیم؟
شما اکنون می توانید به این لینک مراجعه کرده ، پس از معرفی خود و پیوستن به این طرح جهانی یک مدرک ویژه با نام خود دریافت کنید....بدون انتظار کشیدن! نمونه ای از این مدرک را در اینجا ببینیدوتی ژرف ترین انتظار در طول تاریخ بشر را هدایت می کند ، انتظار برای دانستن جایگاهمان در بین ستارگان و کهکشانها و اینکه از کجا آمده ایم

مطالبی مرتبط با این موضوع
 تلسکوپ رادیویی جدید برای کمک به پروژه ستی در بررسی فرکانس های جستجو نشده برای یافتن هوش فرا زمینی
آیا تاکنون سیگنالی از موجودات فرازمینی دریافت شده است؟
در جستجوی زمین های دیگر

تیمی به سرپرستی دانشگاه Yale موفق شدند کم نور ترین و مملو ترین کهکشان حاوی ماده ی تاریک که تا به حال کشف شده را بیابند .

این کهکشان به نام  Segue 1 نام دارد یکی از 24 کهکشان کوچکی است که به دور کهکشان راه شیری ما می گردد . بر طبق نتایج این تیم که در جدیدترین شماره از ژورنال اخترفیزیک ( APJ ) منتشر شده است این کهکشان کم نور یک بیلیون برابر کم نورتر از کهکشان راه شیری است . اما با وجود کمی ستارگان قابل مشاهده اش Segue 1 نزدیک به هزار برابر پر جرم تر از حد انتظار ظاهر شده است به این معنی که بیشتر جرم این کهکشان را ماده ی تاریک تامین می کند .

 segue 1  

Marla Geha می گوید : " من در مورد این شی بسیار هیجان زده هستم " او دستیار پروفسور در دانشگاه Yale و نویسنده ی مقاله ی منتشر شده است او ادامه می دهد : " segue 1 بهترین مثالی است که می توان از کهکشان های با تعداد ستارگانی در حدود چند صد تا و جرمی بسیار زیاد زد . "

 ) merla geha (

Geha  به همراه همکار خود Josh Simon در انستیتو تکنولوژی کالیفرنیا چیزی در حدود نیمی از کهکشان های کوتوله را که به دور کهکشان راه شیری می گردند را رصد کرده اند . این اجرام بسیار کم نورند و ستارگان کمی را شامل می شوند در ابتدا تصور می شد که اینها خوشه های کروی از ستارگان باشند که به دور کهکشان می گردند اما با آنالیز نوری که از آن به سمت ما می آمد توسط تلسکوپ کک در هاوایی geha  و simon  نشان دادند که اینها خود کهکشان هایی هستند گرچه کم نور باشند .

 Josh Simon  

در زیر شما تلسکوپ کک را در هاوایی مشاهده می کنید .

Geha  و Simon با مشاهده ی نوری که از این کهکشان های کم نور منتشر می شد انتظار جرم کمی از آن ها را داشتند در واقع آنها کشف کردند که این اجرام بین 100 تا 1000 برابر بیشتر از آنچه نشان می دهند جرم دارند . Geha  می گوید علت این تفاوت در ماده ی تاریک نهفته است .

ماده ی تاریک نوری را جذب یا از خود انتشار نمی دهد با اینحال دانشمندان می توانند جاذبه ی آنها را بر مواد معمولی اندازه بگیرند . و باور کنند که 85 در صد جرم جهان متعلق به ماده ی تاریک است . پیدا کردن کهکشان هایی مانند Segue 1 که مملو از ماده ی تاریک است می تواند چالش هایی را همچون چگونگی فرم یافتن و تکامل کهکشانهایی به این اندازه را بر انگیزد .

Geha  می گوید : " کهکشان های کوتوله می توانند اطلاعات زیادی در مورد شکل گیری کهکشان ها به ما بدهند . برای مثال تئوری های مختلف در مورد چگونگی شکل گیری کهکشان ها تعداد متفاوتی را برای کهکشان های کوتوله نسبت به کهکشان های بزرگ پیش بینی می کند پس فقط مقایسه ی این اعداد به معنای نزدیک شدن به تئوری درست است . "

زمان زیادی از کشف این نکته که کهکشان های کوتوله کهکشان هایی متداول و رایج هستند نمی گذرد ، در اینحال باید از پروژه هایی مانند SDSS (Sloan Digital Sky Survey  ) که ناحیه ی بزرگی از آسمان شب را با دقتی بیش از پیش به تصویر کشیده است تشکر کرد . در 2 سال پیش به تنهایی تعداد کهکشان های کوتوله ای که به دور کهکشان راه شیری می گردند 2 برابر قبل شده است به علاوه این کشف بسیار روشنتر از کشف ما در نیمه ی اول قرن بیستم است .

Geha  پیش بینی می کند که ستاره شناسان با ادامه ی کار و تحلیل داده ها می توانند حتی تعداد زیاد تری از این کهکشان های کوتوله را کشف کنند . او می گوید : " کهکشانی را که من در مورد آن کار می کنم یکی از کمنور ترین آنهاست این یک چالش است و داستانی است که دارد گشوده می شود . "