پلوتو در سال 1930 توسط کلاید تومبا¹ در رصدخانه ی لاول² واقع در آریزونا کشف شد. تا قبل از کشف پلوتو ستاره شناسان به احتمال وجود جرمی قابل توجه در ورای مدار نپتون گمان برده و آن را سیاره ایکس نام گذاردند.تومبا در رصدخانه لاول، مسئولیت سخت و پر زحمت مقایسه عکس های تهیه شده از آسمان را بر عهده داشت. یکی از روش های شناسایی و کشف اجرامی مانند سیارات این گونه است که در فواصل زمانی معین و به فاصله ی چند، روز تصاویری از آسمان تهیه می شود. با کنار هم قرار دادن این تصاویر و مقایسه آن ها در صورت وجود جرمی مانند یک سیاره متوجه وجود آن خواهیم شد. به عبارت ساده تر، این گونه اجرام دارای حرکت هستند و جابجایی آن ها در زمینه ی ستارگان در طول چند شب به وسیله ی تهیه ی تصاویر از آسمان و مقایسه آن ها با هم قابل تشخیص است.

تومبا پس از یک سال رصد و تحلیل تصاویر گرفته شده از پهنه ی آسمان، سرانجام جرم مرموزی را که مدت ها به دنبال آن بود، یافت: سیاره ی ایکس.پس از این کشف اجازه ی نامگذاری سیاره ی ایکس به تیم تحقیقاتی لاول داده شد. بالاخره اعضای گروه بر سر نام پلوتو به توافق رسیدند. نام پلوتو توسط دختری یازده ساله از آکسفورد انگلستان پیشنهاد شده بود. معنا و مفهوم نام سیاره ی پلوتو با نام سگ معروف کمپانی والت دیزنی که آن هم پلوتو است تفاوت دارد.

پلوتو در افسانه ها و اساطیر یونان، خدای دنیای مردگان و ارواح است.تا قبل از کشف بزرگترین قمر پلوتو یعنی کارن در سال 1978، اطلاع دقیقی از جرم و اندازه ی پلوتو در دست نبود. در دقیق ترین اندازه گیری قطر پلوتو 2400 کیلومتر تخمین زده شده است. گرچه این اندازه برای جرمی با عنوان سیاره بسیار کوچک است اما با این حال تا آن زمان بزرگترین جرم شناخته شده ی فرا نپتونی بود.

در طول دهه های پیشین، کاوش های انجام شده توسط تلسکوپ های قدرتمند زمینی و فضایی درک و تصور ما از منظومه ی خورشیدی را به کلی دگرگون کرده است.اکنون پلوتو بیش از اینکه سیاره ای در مداری معین باشد، به همراه قمر بزرگش کارن، نمونه های بزرگی از مجموعه ی اجرام کمربند کویی پر³ هستند. کمربند کویی پر منطقه ای در ورای مدار نپتون است و در حدود 55 واحد نجومی در فضا گسترده شده است.بنابر تخمین ستاره شناسان در حدود 70000 جرم سرگردان در این منطقه وجود دارد که ساختار و ترکیباتی مشابه پلوتو دارند و اندازه ی اغلب آن ها بیش از 100 کیلومتر است.

و اما اکنون، بر اساس قوانین جدید، پلوتو یک سیاره نبوده و تنها یکی از هزاران جرم فرا نپتونی کمربند کویی پر است.

گروهی از محققان ، نوعی وسیله درجه بندی بر اساس طول موج های نور با نامAstro-Comb ساخته اند تا تغییرات لحظه به لحظه در حرکت ستارگان که معلول سیارات در حال گردش است را بررسی کنند.در اکثر موارد ، سیارات فراخورشیدی به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند زیرا درخشندگی بسیار زیاد ستاره مانع این کار می شود اما تأثیر آنها به واسطه ی طیف بینی که طیف انرژی نور ستاره را تجزیه می کند قابل تشخیص می شود.

طیف بینی نه تنها ماهیت اتم های موجود در ستارگان را آشکار می سازد، بلکه به محققان این امکان را می دهد تا سرعت نزدیک شدن یا دور شدن ستارگان نسبت به زمین را که اثر دوپلر نام دارد محاسبه کنند.هم اکنون روشهای طیف نگاری استاندارد می توانند حرکات ستارگان را مشخص کنند .در دانشگاه هاروارد این سرعت انتقال تا کمتر از یک متر در ثانیه نیز محاسبه شده تا موقعیت سیاره با دقت بیشتری محاسبه شود.محققان انتظار دارند که حتی با دقتی بیش از این ، سرعت انتقال را محاسبه کنند که اگر فن آوری آن در فعالیتهای تلسکوپهای بزرگی که در حال ساخت هستند به کار رود ، آشکار سازی سیارات زمین گون بیشتری میسر خواهد شد.با چنین دیدگاهی ، محققان دانشگاه هاروارد وسیله ای با نام Astro-Comb ساختند.یک دستگاه لیزری ویژه که برای نشر نور  استفاده می شود.شکل این وسیله مانند دندانه های شانه می باشد .انرژی پالس های این اشعه لیزری شانه مانند ، شناخته شده است ، به طوریکه در سنجش انرژی نوری که از ستاره ای دور به دست می آید می توان از آن استفاده کرد.در نتیجه سرعت و دقت در طیف بینی افزایش می یابد.این فن آوری در یک تلسکوپ متوسط در آریزونا مورد آزمایش قرار گرفته و به زودی در تلسکوپ بسیاربزرگتر ویلیام هرشل نیز نصب می شود.

گروهی از محققان ، نوعی وسیله درجه بندی بر اساس طول موج های نور با نامAstro-Comb ساخته اند تا تغییرات لحظه به لحظه در حرکت ستارگان که معلول سیارات در حال گردش است را بررسی کنند.در اکثر موارد ، سیارات فراخورشیدی به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند زیرا درخشندگی بسیار زیاد ستاره مانع این کار می شود اما تأثیر آنها به واسطه ی طیف بینی که طیف انرژی نور ستاره را تجزیه می کند قابل تشخیص می شود.

طیف بینی نه تنها ماهیت اتم های موجود در ستارگان را آشکار می سازد، بلکه به محققان این امکان را می دهد تا سرعت نزدیک شدن یا دور شدن ستارگان نسبت به زمین را که اثر دوپلر نام دارد محاسبه کنند.

هم اکنون روشهای طیف نگاری استاندارد می توانند حرکات ستارگان را مشخص کنند .در دانشگاه هاروارد این سرعت انتقال تا کمتر از یک متر در ثانیه نیز محاسبه شده تا موقعیت سیاره با دقت بیشتری محاسبه شود.محققان انتظار دارند که حتی با دقتی بیش از این ، سرعت انتقال را محاسبه کنند که اگر فن آوری آن در فعالیتهای تلسکوپهای بزرگی که در حال ساخت هستند به کار رود ، آشکار سازی سیارات زمین گون بیشتری میسر خواهد شد.

با چنین دیدگاهی ، محققان دانشگاه هاروارد وسیله ای با نام Astro-Comb ساختند.یک دستگاه لیزری ویژه که برای نشر نور  استفاده می شود.شکل این وسیله مانند دندانه های شانه می باشد .انرژی پالس های این اشعه لیزری شانه مانند ، شناخته شده است ، به طوریکه در سنجش انرژی نوری که از ستاره ای دور به دست می آید می توان از آن استفاده کرد.در نتیجه سرعت و دقت در طیف بینی افزایش می یابد.

این فن آوری در یک تلسکوپ متوسط در آریزونا مورد آزمایش قرار گرفته و به زودی در تلسکوپ بسیاربزرگتر ویلیام هرشل نیز نصب می شود.