در مدت 4 ساعت مانده به نیمه شب 21 ماه ژوئن سال 2005 میلادی در حالی که صداهای نسبتا آرام دریای شمالی روسیه با سرو صدا های خاصی ترکیب شده بود راکت حمل کننده روسی "ولنا" (موشک بالستیک PCM-50 بین سیاره ای قابل برگشت) با موشک روسیه به نام "باریسوگلبسک" به آسمان پرتاب شد. این حمل کننده به جای راکت جنگی کاسموس1 که طول آن 1 متر و جرم آن حدود 110 کیلوگرم به کار برده شد.

مقدمه:
 در مدت 4 ساعت مانده به نیمه شب 21 ماه ژوئن سال 2005 میلادی در حالی که صداهای نسبتا آرام دریای شمالی روسیه با سرو صدا های خاصی ترکیب شده بود راکت حمل کننده روسی "ولنا" (موشک بالستیک PCM-50 بین سیاره ای  قابل برگشت)   با موشک روسیه به نام "باریسوگلبسک" به آسمان پرتاب شد. این حمل کننده به جای راکت جنگی  کاسموس1  که طول آن 1 متر و جرم آن حدود 110 کیلوگرم به کار برده شد.
این فرضیه که نور می تواند فشار ایجاد کند توسط  یوهان کپلر در سال 1619 مطرح شد. در سال 1873 جیمز ماکسول با  تئوری الکترومغناطیسی نوری خودش اندازه فشار را تخمین زد.در سال 1900 دانشمند معروف شوروی "پیتر لیبیدف"توانست با آزمایش قدرت فشار نور را اندازه گیری کند.
 بوریس کراسنوگورسکی در سال1913 در باره ی بادبان خورشیدی متن جذابی نوشت.در نوشته او که "بر اساس امواج مستقیم"  نام دارد سفینه ی فضایی" هنگام استفاده از نور و انرژی خورشید آن و با به کارگیری از  آینه ی حلقه ای که از ورقه های فلزی نازک شده تشکیل شده بود در فضا به حرکت در آمد.در اوسط سال های 1920  در شوروی به خاطر همین ایده ناگهان دانشمند مخترعی به نام "فردریک ساندر" که یکی از پایه گذاران تئوری پرواز های فضایی و موتور های رآکتوری بود مطرح شد.در سال 1924 او درخواست  ثبت اختراع خودش را (در مورد یک فضاپیما  که در آن از آینه های بزرگ و با ضخامت نازک که ازآن برای ذخیره ی انرژی خورشیدی استفاده می شد ) مطرح کرد.
در آن زمان هیچکس این ایده را به طور جدی  درک نکرد چون با تکنولوژِی آن زمان مطابقت نداشت . از این ایده به دلیل های مختلف صرف نظر شد اما این ایده فراموش نشد. 
در سال 2000  موسسه ی( NPO  معروف به لاوچکینا) و موسسه ی تحقیقات فضایی RAN کار را برروی پروژه ی KASP (بادبان های خورشیدی)آغاز کردند.
بادبان خورشیدی نازک و ضخامت آن 5 میکرون است  این بادبان دارای نوار پلی اتری و خورشیدی که قشر آلمینیومی آن را پوشانده اند، است.  ویکتور کودریشف در گفت و گو با مجله ی مکانیک عمومی گفت: این نوار(پلی اتری)به اندازه کافی مقاوم است اما شکننده است.
در میانه های کار امکان ساخت 8 میله ی هوایی  (میله هایی هستند که آن ها را پر از گاز ازت می کنند و سپس به بادبان ها  وصل می کنند.)در NPO فراهم نشد. این میله ها را مثلث مانند طرح می کنند.  مساحت هر کدام از این مثلث ها 75 متر مربع می باشد.این میله ها می بایستی بادبان ها را نگه می داشتند پس از پر کردن این میله ها از گاز ازت آن ها حالت سفتی به خود می گرفتند.
طبق نقشه و مطالعات قبلی آن  میله ها را به هم متصل می کنند.سفینه ی فضایی از یک سکو نه چندان بزرگ تشکیل شده است  که از آن برای سوار کردن 8 سری میله  هوایی مثلث شکل  ایجاد می شود.رییس پروژه ویکتور کودریشف می گوید"برای یک فضاپیما که با بادبان ها ی خورشیدی کار می کند پرواز بر فراز جو زمین شرایط خاص خود را دارد.در بعضی شرایط این بادبان های    فضاپیما در اثر تابش خورشید نورانی می شود یا زیر سایه ی زمین قرار می گیرد.به همین دلیل برای هدایت این فضاپیما برنامه ریزی کردند که هرکدام از سری میله های مثلثی  بادبان ها را تحت محورها بچرخانند."
بادبان بین ستاره ای
چرا به بادبان های خورشیدی نیاز داریم؟زیرا نیروی صعودی کمی به کار می برند و به طور کلی غیر قابل مقایسه با موتورهای قوی الکتروراکتیوی هستند. موتورهای الکترو راکتیوی که از طریق فعل و انفعالات شیمیایی و احتراق کار می کنند میتوانند تا 100 ثانیه کار کنند و موتورها ی بادبان های خورشیدی پلاسمایی هستند و می توانند تا 1000 ساعت کار کنند.این بادبان ها که سطح آن ها به وسیله ی نور خورشید نورانی می شود  می توانند نیروی صعودی زیادی بدهند. در این هنگام سفینه بدون صرف انرژی زیاد به حرکت خود ادامه می دهد.برای بادبان های خورشیدی چشم اندازهای درخشانی پیش بینی می شود.
.متاسفانه پرواز بادبان های خورشیدی با سرنشین کاری برای آینده های دور است. اما ایستگاه های خود کار که با موتور های
 کار می کنند به طور جدی و کامل بررسی می کنند که کدام بالن ها با استفاده از انرژی خورشیدی می توانند به داخل سیاره ها  وبه  سمت ستاره هاوپدیده هایی که علم نجوم آنها را کشف نکرده است بروند.برای عبورکردن  و نزدیک شدن به مرز سیستم خورشیدی جایی که فشردگی اشعه ی خورشید کم می شود دیگر پروژه های خیالی مدارهای لیزری به واقعیت پیوستند.
امروزه سفینه ی فضایی با بادبان خورشیدی حتی قادر به حل مسایل خیلی از مسائل فضایی است.یکی از تجربه های واقعی که می تواند در پروژه ی لاوچکینا به کار رود "هوای خورشیدی"است.صحبت هایی برای ایجاد یک فضاپیمای تحقیقاتی 30 کیلوگرمی برای مطالعه ی خورشید و پیش بینی کردن طوفان های مغناطیسی انجام شده است.(طوفان مغناطیسی :اختلالات ناگهانی حوزه ی مغناطیسی کره ی زمین همراه فعالیت لکه های خورشید)این فضاپیمای تحقیقاتی  به طور مثال درفاصله ی حدود 3 میلیون کیلومتری خط زمین-خورشید قرار می گیرد.این فاصله تقریبا دو برابر به خورشید نزدیک تر است نسبت به نقطه ی آزادی(جایی که تعادل گرانشی برقرار است) که در آن فضاپیمای تحقیقاتی خورشیدی اروپایی-امریکایی  SOHO  قرار دارد. استفاده از بادبان خورشیدی با مساحت 1000 متر مربع به نام "هوای خورشیدی" افزایش جاذبه ی گرانش خورشید را جبران خواهد کرد و این باعث کاهش سرعت سیستم می شود  که این کارامکان آگاهی قبلی و پیشگیری درباره ی طوفان های مغناطیسی را برای مدت بیشتری نسبت به امروز می دهد.بنابراین نتیجه می گیریم که از بادبان های خورشیدی نه تنها می توان به عنوان ابزاری برای رفتن به سیاره های دیگر استفاده کرد بلکه از آن می توان به عنوان ابزاری برای تشخیص طوفان های مغناطیسی استفاده کرد.
راکت روسی "ولنا"در اولین گام ماموریت خود با شکست مواجه شد در هشتاد و سومین ثانیه ی پرواز این راکت با نقص فنی مواجه شد و به داخل دریا سقوط کرد.  مدیر پروژه شرکت روسی و مدیر اجرایی پروژه ی شرکت امریکایی پس از ناکامی پروژه ی Cosmos-1 پس از جلب رضایت دانشمندان دیگر تصمیم گرفتند تا دوباره روی پروژه ی بادبان های خورشیدی کار کنند.
هم اکنون روسیه برای  اجرای دوباره ی پروژه ی بادبان های خورشیدی دو برنامه در نظر دارد:1-سویوز-فرگات
2- کاسموس -ز-ام  تقریبا تمام پروژه حدود 4 میلیون دلار برآورد می شود هم اکنونNPO (لاوچکینا)به دلیل به دست آوردن تجربه در این امر دیگر مشکلی در ساختن بادبان های خورشیدی ندارد و برای اولین بار در عصر فضانوردی چنین وسیله ای(بادبان خورشیدی) در فضا به انجام ماموریت خواهد پرداخت.
مکانیک حرکت بادبان خورشیدی
مکانیک حرکت بادبان خورشیدی فرق چندانی با سفینه ی مریخی نمی کند.موشکی که این سفینه را حمل می کند(سفینه ی دارای بادبان های خورشیدی)روی یک پایگاه متحرک است که این پایگاه متحرک روی آب قرار دارد این پایگاه می تواند برای بررسی مانور بادبان ها هنگام عبور کردن از کنار خورشید از نیروی باد یا از نیروی واکنش تکیه گاه استفاده کند.
هنگامی که بادبان ها  از مدار خورشید می گذرند تحت تاثیر فشار اشعه ی خورشید و گرانش آن قرار می گیرند.به همین دلیل بادبان های خورشیدی  وقتی که در معرض اشعه های خورشید  قرار می گیرند نمی توانند سرعت را افزایش دهند  این بادبان ها برای اینکه به مدار صحیح بروند تحت گرانش خورشید دور مدار این ستاره مانور می دهند به این صورت سفینه ی که حامل بادبان های خورشیدی است می تواند سرعت خود را افزایش دهد.یعنی اصول حرکت سفینه ها اجرا می شود.یعنی این سفینه وقتی به مدار خورشید نزدیک می شود در ابتدا ترمز می کند.(ترمز کردن به وسیله ی بادبان ها انجام می شود) سپس از گرانش خورشید استفاده می کند  و سرعت می گیرد به مدار پایین تر می رود.

 نتایج مطالعات این ایده را تایید می کند که میله ها نشانه ای از حصول بلوغ کهکشان ها در اواخر تغییر و تحول آنهاست.تمامی مشاهدات این پژوهش بخشی از پروژه ی بررسی تکامل کیهانی (COSMOS) می باشد.تیمی که توسط Kartik Sheth  از مرکز علمی اسپیتزر موسسه ی فناوری کالیفرنیا (California Intitute of Technology)در پاسادنا هدایت می شود دریافته است که تنها 20 درصد از کهکشان های مارپیچی در فاصله های دور (و همچنین گذشته های دور)دارای میله هستند که در مقایسه با 70 درصد مربوط به همتای نزدیکتر آنها بسیار کم است.میله ها به آرامی و به طور پیوسته در 7 میلیارد سال گذشته تشکیل می شده اند ، به طوری که بیش از سه برابر ازدیاد یافته اند.

Sheth اظهار داشت: "میله های تازه تشکیل شده هنوز بطور یکسان بین اجرام کهکشان ها توزیع نشده اند و این یکی از نکته هایی است که ما می خواهیم در تحقیقمان بدان دست یابیم ؛ بیشتر این میله ها در کهکشان های کوچک و کم جرم تر تشکیل می شوند ، در حالی که فراوانی میله ها در میان کهکشان های پر جرم در گذشته و حال یکسان است."

وی ادامه داد: "ما می دانیم که بطور کلی سیر تکامل در کهکشان هایی با جرم بیشتر ، سریعتر می باشد ؛ کهکشان های پر جرم ستاره هایشان را به سرعت شکل می دهند و آنها به زودی کم نور می شوند.در حلیکه کهکشان های کم جرم ستاره هایشان را با روش کندتری شکل می دهند و حالا نیز می بینیم که آنها میله هایشان را نیز با سرعت کم تری درست می کنند. "

پروژه ی COSMOS بخشی از آسمان به بزرگی بیش از 9 برابر ماه کامل را می پوشاند و 10 برابر بیش از پروژه های قبلی کهکشان مارپیچی بررسی می کند. در پشتیبانی تصاویر هابل از کهکشان ها ، این تیم ، با استفاده از اطلاعات هابل و دسته ای از تلسکوپ های مستقر روی زمین ، فاصله ی کهکشان های واقع در منطقه ی COSMOS را به دست آوردند.

یکی از اعضای تیم به نام Bruce Elmegreen شرح داد: "میله ها زمانی شکل می گیرند که مدارهای ستاره ای در یک کهکشان مارپیچی بی ثبات شده و از مسیر دایره ای منحرف می شوند. یک کشیدگی کوچک در مدار ستاره ها رشد کرده  و آنها در محل می مانند و تشکیل یک میله را می دهند.زمانی که کشیدگی های مداری بیشتر و بیشتری در محل خود می مانند ، میله قدرتمند تر می شود. سرانجام کسر بزرگی از ستاره ها در فضای درونی کهکشان به میله می پیوندند."

Lia Athanassoule یکی دیگر از اعضای تیم ، افزود: "مشاهدات نشانگر این واقعیت اند که بی ثباتی در کهکشان های پر جرم تر سریع تر است ، احتمالا بدین دلیل که دیسک درونی آنها چگال تر است و جاذبه ی آنها قدرتمند تر."میله ها به احتمال قوی یکی از مهم ترین عوامل تغییر و تحول کهکشان ها هستند. آنها مقادیر زیادی از گاز ها را به سوی مرکز کهکشان هدایت کرده و باعث تشکیل ستاره ها می شوند. آنها عامل بر آمدگی مرکز ستاره ها و تغذیه ی سیاهچاله های پرجرم هستند.

Sheth گفت: "تشکیل یک میله ممکن است مهم ترین اتفاق در روند تکامل یک کهکشان مارپیچی باشد. کهکشان ها می خواهند خودشان را از طریق ادغام با سایر کهکشان ها متراکم تر کنند. بعد از اتمام این واکنش ، تنها راه مهیج برای تغییر و تحول کهکشان ها ، فرایند تشکیل میله هاست.

کهکشان راه شیری ما, یکی دیگرازکهکشان های حلزونی عظیم مسدود,دارای یک میله است که احتمالاً قدری زودتر شکل گرفته است,مانند میله های متعلق به کهکشان های نمونه گیری شده در هابل.Sheth ادامه داد: "دانستن چگونگی شکل گرفتن این میله ها در فواصل دور دردیگر کهکشان ها سرانجام در روشن شدن چگونگی اتفاق افتادن آن در اینجا کمک خواهد کرد."

این تصاویر نمایان گر 4 کهکشان مارپیچی میله ای به همراه برش های گازی آنها می باشند.

را طی یک حرکت جسورانه ، اخترشناسان ، جستجوی جدیدی  برای درک هرچه بیشتر ماهیت ، طبیعت و پراکندگی حیات هوشمند در عالم شروع کردند....این طرح جدید با نام وتی  (انتظار برای هوش فرازمینی) برای رسیدن به هدف خود از راه های مختلفی استفاده می کند.به جای کاوش فعالانه پیرامون هوش فرازمینی ، اینبار فقط صبر می کنیم! ...انتظار تا زمانیکه فرا زمینیان ما را پیدا کنند
موسسه ی وتی برای رسیدن به هدف خود ، در آینده ی نزدیک برنامه ای کامپیوتری ارائه خواهد داد که شما با دانلود آن از وقت تلف شده ی  کامپیوتر خود در جهت انتظار برای هوشمندان فرازمینی استفاده خواهید کرد...برای انجام این کار نیز نیازی به اتصال به شبکه نیست...زیرا موجودات فرازمینی خود راه هایی برای ارتباط با خواهند یافت
هدف این طرح ایجاد یک انتظار پرمعنی و علمی جهانی با همکاری ساکنان زمین میباشد.متخصصانی در زمینه ی اخترفیزیک ، زیست شناسی ، عصب شناسی ، روانشناسی و فلسفه نیزاین طرح را همراهی می کنند.برای آشنایی بیشتر ، پوستر ویژه وتی را در اینجا ببینید.این پوستر علاوه بر معرفی موسسه و اهداف آن، معادله ی بریک را نیز مورد بررسی قرار می دهد
چه مدت زمانی برای مشاهده ی نتیجه این فعالیت باید صبر کنیم؟ یکی از مسوولین موسسه  به این پرسش اینگونه پاسخ داد: ما ترجیح می دهیم هر روز اجرای این طرح را یک نتیجه ببینیم که به مااطلاعاتی کوچک پیرامون هوش فرازمینی ارائه خواهد داد.عدم حضور موجودات فرازمینی در سیاره ی زمین همانقدر مفید است که حضور آنها و فعالیت ما در نوع خود یک روش علمی است

چرا صبر ؟
ثابت شده است رویدادهایی که احتمال وقوع آنها بسیار زیاد است ، در هر زمانی ، دیر یا زود سرانجام به وقوع می پیوندند....تنها اگر ما به اندازه ی کافی صبر کنیم...ما می دانیم که حیات فرا زمینی وجود دارد ، پس بهتر است منتظر بمانیم.این خود دلیل محکمی برای اعتبار جهانی این انتظار است.هنگامیکه شما کسی را در بین شلوغی گم می کنید ، بهترین روش این نیست که به دنبال او بروید ، بلکه منطقی تر است که سر جای خود منتظر بمانید تا او بیاید.غیر منطقی به نظر می رسد که جایگاه شناخته شده ی خود را رها کنیم و به دنبال مکان ناشناخته ای برویم
همچنین صبر کردن بی دردسر و بی خطر است و مسائلی چون گرمایش زمین ، تروریسم یا مبارزات هسته ای را به دنبال ندارداگر شما خود را با این انتظار سازگار نمی بینید ، موسسه ی وتی چند پیشنهاد برای شما دارد: برای مثال تکنیک قدیمی ضربه زدن بر روی میز با انگشتانتان ، شروع خوبی است! همچنین می توانید رگه ای از کاغذهای شطرنجی را برداشته و تمام مربع ها را با مدادی نرم پرکنید! هنگامیکه کاغذتان تمام شد ، می توانید یک فنجان چای برای خود آماده کنید...تنها برای تنوع! در آخر به تعویق انداختن کار همیشه یک انتخاب موجود است.مطمئنا شما الان در حال انجام کاری هستید.پس انرژی خود را بر روی انجام ندادن آن متمرکز کنید!این کار هم هوشمندانه و هم غیر عاقلانه است

چگونه به این طرح بپیوندیم؟
شما اکنون می توانید به این لینک مراجعه کرده ، پس از معرفی خود و پیوستن به این طرح جهانی یک مدرک ویژه با نام خود دریافت کنید....بدون انتظار کشیدن! نمونه ای از این مدرک را در اینجا ببینیدوتی ژرف ترین انتظار در طول تاریخ بشر را هدایت می کند ، انتظار برای دانستن جایگاهمان در بین ستارگان و کهکشانها و اینکه از کجا آمده ایم

مطالبی مرتبط با این موضوع
 تلسکوپ رادیویی جدید برای کمک به پروژه ستی در بررسی فرکانس های جستجو نشده برای یافتن هوش فرا زمینی
آیا تاکنون سیگنالی از موجودات فرازمینی دریافت شده است؟
در جستجوی زمین های دیگر

تیمی به سرپرستی دانشگاه Yale موفق شدند کم نور ترین و مملو ترین کهکشان حاوی ماده ی تاریک که تا به حال کشف شده را بیابند .

این کهکشان به نام  Segue 1 نام دارد یکی از 24 کهکشان کوچکی است که به دور کهکشان راه شیری ما می گردد . بر طبق نتایج این تیم که در جدیدترین شماره از ژورنال اخترفیزیک ( APJ ) منتشر شده است این کهکشان کم نور یک بیلیون برابر کم نورتر از کهکشان راه شیری است . اما با وجود کمی ستارگان قابل مشاهده اش Segue 1 نزدیک به هزار برابر پر جرم تر از حد انتظار ظاهر شده است به این معنی که بیشتر جرم این کهکشان را ماده ی تاریک تامین می کند .

 segue 1  

Marla Geha می گوید : " من در مورد این شی بسیار هیجان زده هستم " او دستیار پروفسور در دانشگاه Yale و نویسنده ی مقاله ی منتشر شده است او ادامه می دهد : " segue 1 بهترین مثالی است که می توان از کهکشان های با تعداد ستارگانی در حدود چند صد تا و جرمی بسیار زیاد زد . "

 ) merla geha (

Geha  به همراه همکار خود Josh Simon در انستیتو تکنولوژی کالیفرنیا چیزی در حدود نیمی از کهکشان های کوتوله را که به دور کهکشان راه شیری می گردند را رصد کرده اند . این اجرام بسیار کم نورند و ستارگان کمی را شامل می شوند در ابتدا تصور می شد که اینها خوشه های کروی از ستارگان باشند که به دور کهکشان می گردند اما با آنالیز نوری که از آن به سمت ما می آمد توسط تلسکوپ کک در هاوایی geha  و simon  نشان دادند که اینها خود کهکشان هایی هستند گرچه کم نور باشند .

 Josh Simon  

در زیر شما تلسکوپ کک را در هاوایی مشاهده می کنید .

Geha  و Simon با مشاهده ی نوری که از این کهکشان های کم نور منتشر می شد انتظار جرم کمی از آن ها را داشتند در واقع آنها کشف کردند که این اجرام بین 100 تا 1000 برابر بیشتر از آنچه نشان می دهند جرم دارند . Geha  می گوید علت این تفاوت در ماده ی تاریک نهفته است .

ماده ی تاریک نوری را جذب یا از خود انتشار نمی دهد با اینحال دانشمندان می توانند جاذبه ی آنها را بر مواد معمولی اندازه بگیرند . و باور کنند که 85 در صد جرم جهان متعلق به ماده ی تاریک است . پیدا کردن کهکشان هایی مانند Segue 1 که مملو از ماده ی تاریک است می تواند چالش هایی را همچون چگونگی فرم یافتن و تکامل کهکشانهایی به این اندازه را بر انگیزد .

Geha  می گوید : " کهکشان های کوتوله می توانند اطلاعات زیادی در مورد شکل گیری کهکشان ها به ما بدهند . برای مثال تئوری های مختلف در مورد چگونگی شکل گیری کهکشان ها تعداد متفاوتی را برای کهکشان های کوتوله نسبت به کهکشان های بزرگ پیش بینی می کند پس فقط مقایسه ی این اعداد به معنای نزدیک شدن به تئوری درست است . "

زمان زیادی از کشف این نکته که کهکشان های کوتوله کهکشان هایی متداول و رایج هستند نمی گذرد ، در اینحال باید از پروژه هایی مانند SDSS (Sloan Digital Sky Survey  ) که ناحیه ی بزرگی از آسمان شب را با دقتی بیش از پیش به تصویر کشیده است تشکر کرد . در 2 سال پیش به تنهایی تعداد کهکشان های کوتوله ای که به دور کهکشان راه شیری می گردند 2 برابر قبل شده است به علاوه این کشف بسیار روشنتر از کشف ما در نیمه ی اول قرن بیستم است .

Geha  پیش بینی می کند که ستاره شناسان با ادامه ی کار و تحلیل داده ها می توانند حتی تعداد زیاد تری از این کهکشان های کوتوله را کشف کنند . او می گوید : " کهکشانی را که من در مورد آن کار می کنم یکی از کمنور ترین آنهاست این یک چالش است و داستانی است که دارد گشوده می شود . "